دمشق-العاصمة نيوز
\n\nيستمر أصحاب معامل وورشات التريكو في مجمع الزبلطاني بدمشق في أعمالهم وإنتاجهم رغم التحديات التي واجهت الصناعة السورية، خصوصاً الصناعات النسيجية خلال العقود الماضية، محافظين على تواجدهم في السوق المحلية ومنافسين في الأسواق الخارجية بمنتجات ذات جودة عالية.
\n\nيُعتبر مجمع الزبلطاني أكبر تجمع لصناعة التريكو في سوريا، إذ يشكل منظومة متكاملة لإنتاج أقمشة التريكو والألبسة الداخلية والجوارب، مما يجعله ركيزة أساسية في الصناعة الوطنية ورمزاً للحرفية السورية ووجهة رئيسية للحرفيين والتجار. ويعتمد المجمع على خبرات تراكمت عبر عقود، لتصبح جزءاً أصيلاً من هوية الصناعة السورية.
\n\n![](\"uploads/news/ae6ed93098e0a660d01b38570a02197ebec434a7.jpg\")
محمد أمير شيخ عثمان، صاحب أحد معامل التريكو، يوضح في تصريح خاص لمراسل العاصمة نيوز عملية الإنتاج من منظور فني، مبيناً أن الخيوط الطبيعية كالقطن والصوف، أو الصناعية مثل البوليستر، تتحول تدريجياً إلى أقمشة مرنة عبر شبكة دقيقة من الحلقات المتشابكة.
\nويشير إلى أن العمل يبدأ بتأمين الخيوط، سواء كانت محلية أو مستوردة، ثم تحويلها إلى أقمشة مصممة بعناية، مع ضبط الغرز واختيار التقنية المناسبة لكل منتج، سواء تريكو “اللُحمة” المستخدم في التيشيرتات والجوارب، أو تريكو “السداء” المخصص للملابس الرياضية والأقمشة التقنية.
\n\n![](\"uploads/news/512f31eecefede2a5711e73a69bca365706df3f5.jpg\")
أما نور الدين دعبول، صاحب مصنع آخر، فيسلط الضوء على مراحل الحياكة والتجهيز النهائي، موضحاً أن الأقمشة تمر بعد إنتاجها بعمليات الغسيل والصباغة والكي، لضمان مرونتها ومساميتها ومقاومتها للتجعد. ويؤكد أن هذه الخطوات تحدد جودة المنتج قبل وصوله إلى المستهلك، وتبرز الفارق بين المنتج المحلي والبدائل المستوردة.
\nيواجه الصناعيون تحديات كبيرة، من بينها ارتفاع أسعار المواد الأولية والمنافسة الشديدة من البضائع المستوردة.
\n\n![](\"uploads/news/35382cae3c3da7c256fd26d7c57f4bfb7b6ad442.jpg\")
ويقول دعبول: “نحن منتجون ولسنا تجاراً، والمصروف اليوم أكبر من الدخل، فالقطعة الصينية تُباع بأربعين ألف ليرة، بينما تصل تكلفة إنتاجنا إلى ثمانين أو تسعين ألفاً، ما يجعل حماية المنتج الوطني ضرورة ملحّة”.
\nويضيف شيخ عثمان: المنافسة لا تقتصر على الأسعار فقط، بل تشمل حجم الإنتاج والتكنولوجيا، موضحاً أن البضائع المستوردة، وخصوصاً القادمة من تركيا، تستفيد من دعم الطاقة وتُنتج بكميات ضخمة، في حين تعمل العديد من المصانع المحلية بآلتين أو ثلاث فقط، مما يزيد من صعوبة المنافسة، خاصة مع اقتراب موسم ركود السوق الصيفي.
\n\nوتضم منطقة الزبلطاني الصناعية نحو 500 معمل وورشة، إضافة إلى مقر الجمعية الحرفية للتريكو والجوارب والألبسة الداخلية، التي تأسست عام 1970 بهدف دعم الإنتاج المحلي والحفاظ على هذه الحرفة العريقة.
\n\n![](\"uploads/news/ad93cba3a73a4f287fff7957874f87fdb5870a8a.jpg\")
![](\"uploads/news/5ab2e258adfbb34a85cda49c7a7e9a92cd059093.jpg\")
![](\"uploads/news/ffdabb4e357300dd3914cc41762cc03d46d6a3dc.jpg\")
![](\"uploads/news/49532c93fb8f466a959ad96e5befb067e3931739.jpg\")
![](\"uploads/news/e0fedf17b83d4c5fb6646e36e54b60442ee831ef.jpg\")
![](\"uploads/news/ea073cb919508e7b8b51992864ac0a75aaa82fff.jpg\")
![](\"uploads/news/e3e8736e59a212e0ebe33165fcf4c4a1d0c094e4.jpg\")
Damascus - Al-Asima News
\n\nOwners of knitwear factories and workshops in the Zabdani Complex in Damascus continue their work and production despite the challenges faced by the Syrian industry, especially the textile sector over past decades, maintaining their presence in the local market and competing in foreign markets with high-quality products.
\n\nThe Zabdani Complex is considered the largest knitwear manufacturing hub in Syria, forming an integrated system for producing knit fabrics, underwear, and socks, making it a fundamental pillar of the national industry, a symbol of Syrian craftsmanship, and a main destination for artisans and traders. The complex relies on expertise accumulated over decades, becoming an essential part of Syria's industrial identity.
\n\nMohammad Amir Sheikh Othman, owner of one of the knitwear factories, described the production process from a technical perspective in an exclusive statement to Al-Asima News, explaining that natural threads such as cotton and wool, or synthetic ones like polyester, gradually transform into flexible fabrics through a delicate network of interlinked loops.
\nHe points out that the work starts by securing threads, whether local or imported, then transforming them into carefully designed fabrics, adjusting stitches and selecting the appropriate technique for each product, whether “Lahmeh” knit used in t-shirts and socks, or “Sada” knit intended for sportswear and technical fabrics.
\n\nNur al-Din Daaboul, owner of another factory, highlights the knitting and final finishing stages, clarifying that fabrics undergo washing, dyeing, and ironing after production to ensure flexibility, porosity, and wrinkle resistance. He confirms that these steps determine product quality before reaching consumers and distinguish local products from imported alternatives.
\nIndustrialists face significant challenges, chiefly rising raw material prices and fierce competition from imported goods.
\n\nDaaboul says: “We are producers, not traders, and expenses today exceed income. The Chinese piece sells for forty thousand Syrian pounds, while our production cost reaches eighty to ninety thousand, making the protection of the national product an urgent necessity.”
\nSheikh Othman adds that competition is not only about prices but also production volume and technology, noting that imported goods, especially from Turkey, benefit from energy subsidies and are produced in large quantities, while many local factories operate with only two or three machines, increasing the difficulty of competition, particularly approaching the summer market slowdown.
\n\nThe Zabdani industrial area includes about 500 factories and workshops, in addition to the headquarters of the Knitwear, Socks, and Underwear Artisans Association, established in 1970 to support local production and preserve this ancient craft.
\n\nDamas - Al-Asima News
\n\nLes propriétaires des usines et ateliers de tricotage du complexe de Zabdani à Damas poursuivent leur travail et leur production malgré les défis rencontrés par l'industrie syrienne, notamment le secteur textile au cours des dernières décennies, maintenant leur présence sur le marché local et concurrençant sur les marchés étrangers avec des produits de haute qualité.
\n\nLe complexe de Zabdani est considéré comme le plus grand centre de fabrication de tricot en Syrie, formant un système intégré pour la production de tissus en tricot, de sous-vêtements et de chaussettes, ce qui en fait un pilier fondamental de l'industrie nationale, un symbole de l'artisanat syrien et une destination principale pour les artisans et commerçants. Le complexe s'appuie sur une expertise accumulée au fil des décennies, devenant une partie essentielle de l'identité industrielle syrienne.
\n\nMohammad Amir Sheikh Othman, propriétaire d'une des usines de tricotage, a décrit le processus de production sous un angle technique dans une déclaration exclusive à Al-Asima News, expliquant que les fils naturels tels que le coton et la laine, ou synthétiques comme le polyester, se transforment progressivement en tissus flexibles grâce à un réseau délicat de boucles entrelacées.
\nIl souligne que le travail commence par la sécurisation des fils, qu'ils soient locaux ou importés, puis leur transformation en tissus soigneusement conçus, en ajustant les points et en sélectionnant la technique appropriée pour chaque produit, que ce soit le tricot “Lahmeh” utilisé pour les t-shirts et les chaussettes, ou le tricot “Sada” destiné aux vêtements de sport et aux tissus techniques.
\n\nNur al-Din Daaboul, propriétaire d'une autre usine, met en lumière les étapes de tricotage et de finition finale, précisant que les tissus subissent après production des opérations de lavage, teinture et repassage pour garantir leur flexibilité, leur porosité et leur résistance aux plis. Il confirme que ces étapes déterminent la qualité du produit avant d'atteindre le consommateur et distinguent les produits locaux des alternatives importées.
\nLes industriels font face à des défis importants, principalement la hausse des prix des matières premières et la forte concurrence des produits importés.
\n\nDaaboul déclare : « Nous sommes des producteurs, pas des commerçants, et les dépenses aujourd'hui dépassent les revenus. La pièce chinoise se vend à quarante mille livres syriennes, tandis que notre coût de production atteint quatre-vingt à quatre-vingt-dix mille, ce qui rend la protection du produit national une nécessité urgente. »
\nSheikh Othman ajoute que la concurrence ne concerne pas seulement les prix, mais aussi le volume de production et la technologie, notant que les produits importés, notamment ceux venant de Turquie, bénéficient de subventions énergétiques et sont produits en grandes quantités, tandis que de nombreuses usines locales fonctionnent avec seulement deux ou trois machines, ce qui accroît la difficulté de la concurrence, en particulier à l'approche de la période de ralentissement du marché estival.
\n\nLa zone industrielle de Zabdani compte environ 500 usines et ateliers, en plus du siège de l'Association des artisans de tricot, chaussettes et sous-vêtements, créée en 1970 pour soutenir la production locale et préserver cet ancien métier.
\n\nŞam - Al-Asima News
\n\nŞam’daki Zabdani Kompleksi’ndeki triko fabrikalarının ve atölyelerinin sahipleri, özellikle son on yıllarda Suriye endüstrisinin karşılaştığı zorluklara rağmen çalışmalarını ve üretimlerini sürdürüyor, yerel pazarda varlıklarını koruyor ve yüksek kaliteli ürünlerle dış pazarlarda rekabet ediyorlar.
\n\nZabdani Kompleksi, Suriye’deki en büyük triko üretim merkezi olarak kabul edilir ve triko kumaşları, iç çamaşırları ve çorap üretimi için entegre bir sistem oluşturur. Bu durum, onu ulusal endüstrinin temel taşı, Suriye zanaatkarlığının simgesi ve zanaatkârlar ile tüccarlar için ana destinasyon haline getirir. Kompleks, onlarca yıl boyunca biriken uzmanlığa dayanarak Suriye endüstrisinin kimliğinin ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir.
\n\nTriko fabrikalarından birinin sahibi Muhammed Amir Şeyh Osman, Al-Asima News muhabirine özel yaptığı açıklamada, pamuk ve yün gibi doğal ipliklerin veya polyester gibi sentetik ipliklerin, birbirine bağlı ince halkalar ağı aracılığıyla esnek kumaşlara dönüştüğünü teknik açıdan anlatıyor.
\nÇalışmanın, ipliklerin yerel veya ithal olarak temin edilmesiyle başladığını, ardından her ürün için uygun teknik seçilerek, dikkatle tasarlanmış kumaşlara dönüştürüldüğünü, tişört ve çoraplarda kullanılan “Lahmeh” trikodan, spor giysileri ve teknik kumaşlar için ayrılmış “Sada” trikoya kadar çeşitlilik gösterdiğini belirtiyor.
\n\nBaşka bir fabrikanın sahibi Nureddin Dabbul, örme ve son hazırlık aşamalarına dikkat çekerek, kumaşların üretim sonrası esneklik, gözeneklilik ve kırışıklık direncini sağlamak için yıkama, boyama ve ütüleme işlemlerinden geçtiğini açıklıyor. Bu adımların ürün kalitesini belirlediğini ve yerel ürünlerle ithal alternatifler arasındaki farkı ortaya koyduğunu vurguluyor.
\nSanayiciler, başta ham madde fiyatlarındaki artış ve ithal mallarla yoğun rekabet olmak üzere önemli zorluklarla karşı karşıya.
\n\nDabbul, \"Biz üreticiyiz, tüccar değiliz ve giderler bugün gelirlerden fazla. Çin malı ürün kırk bin Suriye lirasına satılırken, üretim maliyetimiz seksen ila doksan bin arasında, bu da yerli ürünün korunmasını acil bir ihtiyaç haline getiriyor\" diyor.
\nŞeyh Osman, rekabetin sadece fiyatlarla ilgili olmadığını, üretim hacmi ve teknolojiyle de bağlantılı olduğunu belirtiyor. Özellikle Türkiye’den gelen ithal malların enerji desteğinden yararlandığını ve büyük miktarlarda üretildiğini, oysa birçok yerel fabrikanın sadece iki veya üç makineyle çalıştığını, bu durumun rekabeti zorlaştırdığını, özellikle yaz aylarında pazar durgunluğunun yaklaşmasıyla birlikte rekabetin daha da zorlaştığını ifade ediyor.
\n\nZabdani endüstri bölgesinde yaklaşık 500 fabrika ve atölye bulunmakta olup, 1970 yılında yerel üretimi desteklemek ve bu köklü zanaatı korumak amacıyla kurulan Triko, Çorap ve İç Giyim Zanaatkârları Derneği’nin merkezi de burada yer almaktadır.
\n\nDimashq - Al-Asima News
\n\nXwedîkarên fabrika û karxaneyên trikoyê li Kompleksa Zabdani ya Dimashqê dîsa jî di navbera astengên ku pêşîna çandina Sûriyê, bi taybetî endûstriyên tekstîlê di deh salên borî de, hemû caran xebat û hilberîna xwe didomin, di bazarê herêmî de xwe diparêzin û di bazarên derveyî de bi hilberên bilind a kaliteyê re pêşkeş dikin.
\n\nKompleksa Zabdani herî mezin e ku di Sûriyê de trikoyê çêdike, ku pergalek tevahî ya hilberîna perçeyên trikoyê, cil û pênûsên hundirî û gojîyan çêdike, ku ew dike bingehê sereke ya endûstriya neteweyî, nîşanê hunerê Sûrî û cihê sereke ya hunermend û bazirganan. Kompleks li ser tecrubeyên ku di deh salan de berhev bûn, radikeve ku beşek bingehîn ji nasnameya endûstriyê ya Sûriyê be.
\n\nMehmed Emîr Şêx Osman, xwedîya yek ji fabrika trikoyê, di gotûbêja taybetî ya xwe ya bi reporterê Al-Asima News re, pêvajoya hilberîna trikoyê ji aliyê teknîkî ve şirove dike, diyar dike ku xwîtkên xweş û xwîtkên sînî, wekî pênûs û pîroz, an jî xwîtkên sintêtîk wekî polyester, bi hêzeke hêdî hêdî têne guhertin û di nav torêkê ya hûrgulî ya girêdayî ya halkên hevpar de têne çêkirin.
\nDiyar dike ku xebat bi destûrdana xwîtkên herêmî an têkevî dest pê dike, piştî wê ew têne guhertin bo perçeyên bi baldarî hatine dizaynekirin, bi rêza kirina girz û hilbijartina teknîkê ya her hilberê, her weha trikoya “Lahme” ya ku di tîşêrt û gojîyan de tê bikar anîn, an jî trikoya “Seda” ya taybetî bo cilên spor û perçeyên teknîkî.
\n\nNurîdîn Dabûl, xwedîya fabrika yek din, diyar dike pêvajoyên çêkirina trikoyê û amadekirina dawî, û diyar dike ku perçeyên piştî çêkirinê di pêvajoyên şûştinê, rengandinê û serşûştinê de têne derbasbûn da ku fleksîbîlîtî, porozîtî û dijî pêşîkê bêtir bimînin. Ew îşaret dike ku ev pêvajoyên taybetî diyar dikin ka hilberek çawa bi taybetî ye berî ku bi xerîdar re bigihêje, û jî ferqê di navbera hilberên herêmî û hilberên têkevîyan de nîşan dide.
\nEndûstriyelên herêmî bi astengên giran re dijîn, herî zêde jî bihayên materyalên sereke zêde bûn û hêrsandina giran ji hilberên têkevî.
\n\nDabûl dibêje: “Em hilbervan in, ne bazirgan, û xercê îro ji hatinê zêdetir e, parçeyê çînî di çar hezar lîrê Sûrî de tê firotin, lê xercê hilberîna me di navbera heştê û nehê hezar de ye, ku ew parastina hilbera neteweyî pêwîstiya girîng e.”
\nŞêx Osman zêde dike ku hêrsandin tenê li ser bihayê ne, lê her weha li ser hejma hilberî û teknolocyayê ye, diyar dike ku hilberên têkevî, bi taybetî yên ji Tirkiyeyê têne, ji piştgirîya energiyê fayde dikin û bi hejmarên mezin têne hilberîn, lê gelek fabrika herêmî tenê bi du an sê makîneyên xwe dixebitin, ku ev jî hêrsandina hilberan zêde dike, bi taybetî li ber nêzîkîya demê ya bazara havînê ya ku têkçûn heye.
\n\nHerêma endûstriyê ya Zabdani li ser 500 fabrika û karxaneyê heye, di zêdetir jî de navenda civata hunermendan ya trikoyê, gojîyan û cilên hundirî ye ku di sala 1970 de hate damezrandin da ku hilberîna herêmî biparêze û vê hunerê ya kevn bimîne.
\n\nДамаск - Al-Asima News
\n\nВладельцы трикотажных фабрик и мастерских в комплексе Забдани в Дамаске продолжают свою работу и производство, несмотря на трудности, с которыми столкнулась сирийская промышленность, особенно текстильная отрасль за последние десятилетия, сохраняя свое присутствие на внутреннем рынке и конкурируя на внешних рынках высококачественной продукцией.
\n\nКомплекс Забдани считается крупнейшим центром производства трикотажа в Сирии, представляя собой интегрированную систему производства трикотажных тканей, нижнего белья и носков, что делает его основным столпом национальной промышленности, символом сирийского мастерства и главным местом для ремесленников и торговцев. Комплекс опирается на опыт, накопленный за десятилетия, став неотъемлемой частью промышленной идентичности Сирии.
\n\nМухаммад Амир Шейх Осман, владелец одной из трикотажных фабрик, в эксклюзивном интервью корреспонденту Al-Asima News описал процесс производства с технической точки зрения, объяснив, что натуральные нити, такие как хлопок и шерсть, или синтетические, например полиэстер, постепенно превращаются в эластичные ткани через тонкую сеть переплетенных петель.
\nОн отмечает, что работа начинается с обеспечения нитей, будь то местные или импортные, затем их превращают в тщательно разработанные ткани, регулируя стежки и выбирая подходящую технику для каждого продукта, будь то трикотаж «Лахме», используемый в футболках и носках, или трикотаж «Сада», предназначенный для спортивной одежды и технических тканей.
\n\nНур ад-Дин Даабул, владелец другой фабрики, освещает этапы вязания и окончательной отделки, поясняя, что ткани после производства проходят процессы стирки, окрашивания и глажки, чтобы обеспечить их гибкость, пористость и устойчивость к смятию. Он подтверждает, что эти этапы определяют качество продукта перед его поступлением к потребителю и выделяют местные изделия среди импортных аналогов.
\nПромышленники сталкиваются с серьезными проблемами, в первую очередь с ростом цен на сырье и жесткой конкуренцией со стороны импортных товаров.
\n\nДаабул говорит: «Мы производители, а не торговцы, и сегодня расходы превышают доходы. Китайский товар продается за сорок тысяч сирийских фунтов, тогда как наши производственные затраты достигают восьмидесяти-девяноста тысяч, что делает защиту национального продукта насущной необходимостью».
\nШейх Осман добавляет, что конкуренция касается не только цен, но и объема производства и технологий, отмечая, что импортные товары, особенно из Турции, пользуются энергетическими субсидиями и производятся в больших объемах, тогда как многие местные фабрики работают всего на двух-трех машинах, что усложняет конкуренцию, особенно с приближением летнего спада на рынке.
\n\nПромышленная зона Забдани включает около 500 фабрик и мастерских, а также штаб-квартиру Ассоциации ремесленников трикотажа, носков и нижнего белья, основанной в 1970 году с целью поддержки местного производства и сохранения этого древнего ремесла.
\n\nدمشق - Al-Asima News
\n\nمالکین کارخانهها و کارگاههای پوشاک بافندگی در مجتمع زبدانی دمشق، با وجود چالشهایی که صنعت سوریه، به ویژه صنایع نساجی در دهههای گذشته با آن مواجه بوده است، به فعالیت و تولید خود ادامه میدهند و با حفظ حضور در بازار داخلی، در بازارهای خارجی نیز با محصولات با کیفیت بالا رقابت میکنند.
\n\nمجتمع زبدانی بزرگترین مرکز تولید پوشاک بافندگی در سوریه محسوب میشود که سیستم یکپارچهای برای تولید پارچههای بافتنی، لباسهای زیر و جورابها تشکیل میدهد و به عنوان پایهای اساسی در صنعت ملی، نمادی از مهارتهای سوری و مقصد اصلی صنعتگران و تاجران شناخته میشود. این مجتمع بر تجربهای که طی دههها انباشته شده است تکیه دارد و بخش جداییناپذیری از هویت صنعتی سوریه به شمار میرود.
\n\nمحمد امیر شیخ عثمان، مالک یکی از کارخانههای پوشاک بافندگی، در مصاحبهای اختصاصی با خبرنگار العاصمه نیوز فرآیند تولید را از دیدگاه فنی توضیح داد و بیان کرد که نخهای طبیعی مانند پنبه و پشم یا نخهای مصنوعی مانند پلیاستر به تدریج از طریق شبکهای ظریف از حلقههای بهم پیوسته به پارچههای انعطافپذیر تبدیل میشوند.
\nوی اشاره کرد که کار با تأمین نخها آغاز میشود، چه محلی و چه وارداتی، سپس به پارچههایی با طراحی دقیق تبدیل میشوند، با تنظیم دوختها و انتخاب تکنیک مناسب برای هر محصول، چه پوشاک بافندگی «لحمه» که در تیشرتها و جورابها استفاده میشود، یا پوشاک بافندگی «سدا» که برای لباسهای ورزشی و پارچههای فنی اختصاص یافته است.
\n\nنورالدین دعبول، مالک کارخانهای دیگر، مراحل بافت و آمادهسازی نهایی را برجسته کرد و توضیح داد که پارچهها پس از تولید تحت فرایندهای شستشو، رنگرزی و اتوکشی قرار میگیرند تا انعطافپذیری، تخلخل و مقاومت در برابر چروک را تضمین کنند. وی تأکید کرد که این مراحل کیفیت محصول را قبل از رسیدن به مصرفکننده تعیین میکند و تفاوت بین محصول محلی و جایگزینهای وارداتی را نشان میدهد.
\nصنعتگران با چالشهای بزرگی مواجه هستند که مهمترین آنها افزایش قیمت مواد اولیه و رقابت شدید با کالاهای وارداتی است.
\n\nدعبول گفت: «ما تولیدکننده هستیم، نه تاجر، و هزینهها امروز بیشتر از درآمد است. قطعه چینی به قیمت چهل هزار لیره سوریه فروخته میشود، در حالی که هزینه تولید ما به هشتاد تا نود هزار میرسد، که محافظت از محصول ملی را به ضرورتی فوری تبدیل میکند.»
\nشیخ عثمان افزود که رقابت تنها به قیمت محدود نمیشود بلکه شامل حجم تولید و فناوری نیز میشود و توضیح داد که کالاهای وارداتی، به ویژه از ترکیه، از یارانههای انرژی بهرهمند هستند و در حجمهای زیاد تولید میشوند، در حالی که بسیاری از کارخانههای محلی تنها با دو یا سه دستگاه کار میکنند که این امر رقابت را دشوارتر میکند، به ویژه با نزدیک شدن به فصل رکود بازار تابستانی.
\n\nمنطقه صنعتی زبدانی شامل حدود ۵۰۰ کارخانه و کارگاه است و همچنین مقر انجمن صنعتگران پوشاک بافندگی، جوراب و لباس زیر است که در سال ۱۹۷۰ برای حمایت از تولید محلی و حفظ این حرفه دیرینه تأسیس شده است.
\n\n