اللاذقية-طرطوس-العاصمة نيوز
\n\nعلى أرض سوريا، مهد الحضارات العريقة، توالت ثقافات متعددة تركت بصماتها في النسيج الاجتماعي، لتتحول إلى إرث تراثي متجسد في الطقوس والأعياد المرتبطة بطبيعة المكان، ومن أبرزها \"عيد القوزلة\" الذي لا يزال حاضراً في الذاكرة الشعبية للسوريين، خاصة في الريف الساحلي.
\n\nيعود أصل \"القوزلة\"، وهو عيد رأس السنة الشرقية، إلى الحضارة الآشورية، حيث تم وضع تقويم رأس السنة الشرقية قبل نحو 3500 عام من اعتماد التقويم اليولياني. وتشير الدراسات اللغوية إلى أن التسمية مشتقة من الكلمة الآشورية \"قوزل\"، والتي تعني «قَزَل النار» أو وهجها، في إشارة رمزية إلى الدفء والبداية الجديدة، لتكون بمثابة بشارة خير.
\n\nيحتفل السوريون في اللاذقية وطرطوس بعيد القوزلة في 14 كانون الثاني من كل عام، ويوضح أستاذ علم المناخ الدكتور رياض قره فلاح لـ العاصمة نيوز، أن الاحتفال برأس السنة الشرقية هو \"حدث اجتماعي-فلكي\" ناتج عن الفرق التراكمي بين التقويمين اليولياني (الشرقي) والغريغوري (الغربي).
\n\nويبين قره فلاح أن الإصلاح الذي أجراه البابا غريغوريوس الثالث عشر على التقويم اليولياني في عهد يوليوس قيصر كشف عن فارق زمني بسيط في تقدير طول السنة بين التقويمين، حيث يقدر التقويم اليولياني السنة بـ 365.25 يوماً، بينما التقويم الغريغوري، وهو التقويم الميلادي المعتمد حالياً، يعتمد حساباً أدق ويقدر السنة بـ 365.2425 يوماً.
\n\nويشير إلى أن هذا الفارق تراكم عبر القرون ليصل في الفترة بين عام 1900 و2099 إلى 13 يوماً يتأخر بها التقويم اليولياني عن الغريغوري، بمعنى أنه عندما يكون 7 كانون الثاني حسب التقويم الغريغوري، يكون 25 كانون الأول وفق التقويم اليولياني.
\n\nفي قراءة تاريخية أخرى، يوضح الباحث في الآثار الدكتور غسان القيم عبر منشور على صفحته في فيسبوك، أن عيد \"القوزلة\" مرتبط بحضارة أوغاريت، حيث كان السكان يحتفلون ببداية السنة الزراعية وفق حركة النجوم والتغيرات الفلكية التي تمهد الأرض لدورة خصوبة جديدة.
\n\nوترتبط \"القوزلة\" ارتباطاً وثيقاً بالتقويم الشرقي الذي لا يزال يعتمده الفلاح السوري في حساب مواسمه الزراعية والمناخية، مثل أربعينية الشتاء والصيف، والخمسينية، والسعودات، والآبيات، وأيام الحسوم، وسقوط الجمرات، إضافة إلى مواعيد الأمطار المعروفة، كمطرة الرابع من نيسان وفق التقويم الشرقي.
\n\nتستذكر سهام مناع، وهي سيدة ستينية من قرية سدره بريف اللاذقية، مظاهر الاحتفال، وتقول: \"إن القوزلة كانت مناسبة اجتماعية جامعة تبدأ بإشعال نار صغيرة وترديد الأهازيج الشعبية، والقفز فوق النار احتفالاً بخروج الشتاء\".
\n\nوتضيف أن هذه المظاهر الاحتفالية تترافق مع \"تحضير الذبائح ابتهاجاً بالعيد، وتحضير أطباق تقليدية مثل (الكبيبات) المصنوعة من الطحين والمحشوة باللحم المفروم أو السلق، إضافة إلى (الزليبية)، وخبز التنور أو 'خبز القوزلة' المدهون بالزيت، والفطائر، وحبة البركة، والفليفلة، مع تبادل التهاني بين الجيران والأقارب\".
\n\nيُذكر أن طقوس القوزلة شهدت تراجعاً ملحوظاً في العقود الأخيرة نتيجة التحولات الاجتماعية والظروف المعيشية والمادية، كما هو الحال مع العديد من الأعياد الشعبية، إلا أنها لا تزال حاضرة في الذاكرة الجمعية كطقس مرتبط بالخصب والمطر ودورة الطبيعة والتجدد، وشاهد على عمق العلاقة بين الإنسان السوري وأرضه عبر التاريخ.
" , "tags": [ "القوزلة", "عيد رأس السنة الشرقية", "الحضارة الآشورية", "التقويم اليولياني", "اللاذقية", "طرطوس", "التراث السوري", "الأعياد الشعبية" ] }, "en": { "title": "\"Al-Qawzala\".. A Heritage Flame Connecting Syrians to Their Assyrian Roots", "content": "Lattakia-Tartous-Al Asima News
\n\nOn the land of Syria, the cradle of great civilizations, multiple cultures have succeeded one another, leaving their imprint on the social fabric and becoming a heritage reflected in rituals and festivals tied to the nature of the place. Among them is the \"Al-Qawzala Festival,\" which remains present in the popular memory of Syrians, especially in the coastal countryside.
\n\n\"Al-Qawzala,\" the Eastern New Year festival, dates back to the Assyrian civilization, where the Eastern New Year calendar was established about 3500 years before the adoption of the Julian calendar. Linguistic studies indicate that the name derives from the Assyrian word \"Quzal,\" meaning \"fire blaze\" or its glow, symbolizing warmth and a new beginning, serving as a herald of good fortune.
\n\nSyrians in Lattakia and Tartous celebrate Al-Qawzala on January 14 each year. Professor of Climatology Dr. Riad Qarah Fallah told Al Asima News that the Eastern New Year celebration is a purely \"social-astronomical event\" resulting from the cumulative difference between the Julian (Eastern) and Gregorian (Western) calendars.
\n\nDr. Qarah Fallah explained that the reform carried out by Pope Gregory XIII on the Julian calendar during Julius Caesar's era revealed a slight time difference in estimating the length of the year between the two calendars. The Julian calendar estimates the year as 365.25 days, while the Gregorian calendar, currently in use, offers a more precise calculation of 365.2425 days.
\n\nThis difference has accumulated over centuries, reaching 13 days between 1900 and 2099, causing the Julian calendar to lag behind the Gregorian. For example, when it is January 7 according to the Gregorian calendar, it corresponds to December 25 on the Julian calendar.
\n\nIn another historical perspective, archaeology researcher Dr. Ghassan Al-Qayem explained on his Facebook page that the Al-Qawzala festival is linked to the Ugarit civilization, where inhabitants celebrated the start of the agricultural year based on star movements and astronomical changes that prepared the land for a new fertility cycle.
\n\nAl-Qawzala is closely connected to the Eastern calendar, still used by Syrian farmers to calculate agricultural and climatic seasons, such as the forty-day periods of winter and summer, the fifty-day periods, the Saudat, the Abyat, the days of Hasoom, the falling of embers, and known rainfall dates, including the April 4 rain according to the Eastern calendar.
\n\nSiham Manaa, a woman in her sixties from Sidra village in Lattakia countryside, recalls the celebration's features, saying: \"Al-Qawzala was a communal social occasion that began with lighting a small fire and chanting folk songs, jumping over the fire to celebrate the departure of winter.\"
\n\nShe adds that these festive manifestations were accompanied by \"preparing sacrifices in joy of the festival, and traditional dishes such as kibbeh made from flour stuffed with minced meat or spinach, as well as zalabiya, tannour bread or 'Al-Qawzala bread' brushed with oil, pastries, black seed, and peppers, alongside exchanging congratulations among neighbors and relatives.\"
\n\nIt is noted that Al-Qawzala rituals have significantly declined in recent decades due to social transformations and living conditions, similar to many popular festivals. However, it remains present in collective memory as a ritual linked to fertility, rain, the cycle of nature, and renewal, bearing witness to the deep relationship between the Syrian people and their land throughout history.
", "tags": [ "Al Qawzala", "Eastern New Year", "Assyrian civilization", "Julian calendar", "Lattakia", "Tartous", "Syrian heritage", "Popular festivals" ] }, "fr": { "title": "\"Al-Qawzala\"… Une flamme patrimoniale reliant les Syriens à leurs racines assyriennes", "content": "Lattaquié-Tartous-Al Asima News
\n\nSur la terre de la Syrie, berceau des grandes civilisations, plusieurs cultures se sont succédé, laissant leur empreinte dans le tissu social et devenant un héritage reflété dans les rituels et fêtes liés à la nature du lieu. Parmi eux, la fête \"Al-Qawzala\" qui demeure présente dans la mémoire populaire des Syriens, notamment dans les zones rurales côtières.
\n\n\"Al-Qawzala\", fête du Nouvel An oriental, remonte à la civilisation assyrienne, où le calendrier du Nouvel An oriental a été établi il y a environ 3500 ans avant l'adoption du calendrier julien. Les études linguistiques indiquent que le nom dérive du mot assyrien \"Quzal\", signifiant «flamme de feu» ou sa lueur, symbolisant la chaleur et un nouveau départ, servant de présage de bonne fortune.
\n\nLes Syriens à Lattaquié et Tartous célèbrent Al-Qawzala le 14 janvier de chaque année. Le professeur de climatologie, le Dr Riad Qarah Fallah, a déclaré à Al Asima News que la célébration du Nouvel An oriental est un \"événement social-astronomique\" résultant de la différence cumulative entre les calendriers julien (oriental) et grégorien (occidental).
\n\nLe Dr Qarah Fallah a expliqué que la réforme effectuée par le pape Grégoire XIII sur le calendrier julien à l'époque de Jules César a révélé une légère différence temporelle dans l'estimation de la durée de l'année entre les deux calendriers. Le calendrier julien estime l'année à 365,25 jours, tandis que le calendrier grégorien, actuellement en usage, offre un calcul plus précis de 365,2425 jours.
\n\nCette différence s'est accumulée au fil des siècles, atteignant 13 jours entre 1900 et 2099, ce qui fait que le calendrier julien accuse un retard par rapport au grégorien. Par exemple, lorsque c'est le 7 janvier selon le calendrier grégorien, cela correspond au 25 décembre selon le calendrier julien.
\n\nDans une autre perspective historique, le chercheur en archéologie Dr Ghassan Al-Qayem a expliqué sur sa page Facebook que la fête Al-Qawzala est liée à la civilisation d'Ougarit, où les habitants célébraient le début de l'année agricole en fonction des mouvements des étoiles et des changements astronomiques qui préparaient la terre à un nouveau cycle de fertilité.
\n\nAl-Qawzala est étroitement liée au calendrier oriental, encore utilisé par les agriculteurs syriens pour calculer les saisons agricoles et climatiques, telles que les quarante jours d'hiver et d'été, les cinquante jours, les Saudat, les Abyat, les jours de Hasoom, la chute des braises, ainsi que les dates de pluie connues, y compris la pluie du 4 avril selon le calendrier oriental.
\n\nSiham Manaa, une femme sexagénaire du village de Sidra dans la campagne de Lattaquié, se souvient des manifestations de la célébration, disant : \"Al-Qawzala était une occasion sociale commune qui commençait par l’allumage d’un petit feu et le chant de chansons populaires, sautant par-dessus le feu pour célébrer la fin de l’hiver.\"
\n\nElle ajoute que ces manifestations festives étaient accompagnées de \"préparation de sacrifices en joie de la fête, et de plats traditionnels tels que le kibbeh fait de farine farcie de viande hachée ou d’épinards, ainsi que la zalabiya, le pain tannour ou le 'pain Al-Qawzala' badigeonné d’huile, des pâtisseries, du cumin noir et des piments, accompagnés d’échanges de félicitations entre voisins et proches.\"
\n\nIl est à noter que les rituels d’Al-Qawzala ont considérablement diminué ces dernières décennies en raison des transformations sociales et des conditions de vie, comme beaucoup de fêtes populaires. Cependant, il demeure présent dans la mémoire collective comme un rituel lié à la fertilité, à la pluie, au cycle de la nature et au renouveau, témoignant de la profonde relation entre le peuple syrien et sa terre à travers l’histoire.
", "tags": [ "Al Qawzala", "Nouvel An oriental", "civilisation assyrienne", "calendrier julien", "Lattaquié", "Tartous", "patrimoine syrien", "fêtes populaires" ] }, "tr": { "title": "\"Al-Qawzala\"… Suriyelileri Asur kökleriyle bağlayan bir kültürel meşale", "content": "Lazkiye-Tartus-Al Asima Haber
\n\nBüyük medeniyetlerin beşiği Suriye topraklarında, birçok kültür ardı ardına gelerek sosyal dokuda iz bıraktı ve yerin doğasıyla bağlantılı ritüeller ve bayramlarda somutlaşan bir mirasa dönüştü. Bunlardan biri olan \"Al-Qawzala Bayramı\", özellikle kıyı kırsalında Suriyelilerin halk hafızasında hâlâ canlıdır.
\n\nDoğu Yeni Yılı olan \"Al-Qawzala\" bayramı, Asur medeniyetine dayanır; Doğu Yeni Yılı takvimi, Jülyen takviminin kabulünden yaklaşık 3500 yıl önce oluşturulmuştur. Dilbilimsel çalışmalar, adın Asurca \"Quzal\" kelimesinden türediğini ve \"ateşin parıltısı\" veya ışığı anlamına geldiğini, bu ifadenin sıcaklık ve yeni başlangıçlara sembolik bir gönderme olduğunu ve iyiye işaret ettiğini belirtmektedir.
\n\nSuriyeliler Lazkiye ve Tartus'ta her yıl 14 Ocak'ta Al-Qawzala'yı kutlarlar. İklim Bilimi Profesörü Dr. Riad Qarah Fallah, Al Asima Haber'e verdiği demeçte, Doğu Yeni Yılı kutlamasının, Jülyen (Doğu) ve Gregoryen (Batı) takvimleri arasındaki kümülatif farktan kaynaklanan tamamen \"sosyal-astronomik bir olay\" olduğunu ifade etti.
\n\nDr. Qarah Fallah, Papa XIII. Gregory'nin Julius Sezar döneminde Jülyen takviminde yaptığı reformun, yıl uzunluğunun tahmininde iki takvim arasında hafif bir zaman farkını ortaya çıkardığını belirtti. Jülyen takvimi yılı 365,25 gün olarak hesaplarken, şu anda kullanılan Gregoryen takvimi daha hassas bir hesaplama ile yılı 365,2425 gün olarak belirlemektedir.
\n\nBu fark yüzyıllar boyunca birikmiş ve 1900 ile 2099 yılları arasında 13 güne ulaşmıştır; bu da Jülyen takvimin Gregoryen takvimden geride kalması anlamına gelir. Örneğin, Gregoryen takvime göre 7 Ocak olduğunda, Jülyen takvimine göre 25 Aralık'tır.
\n\nBaşka bir tarihsel bakış açısında, arkeoloji araştırmacısı Dr. Ghassan Al-Qayem Facebook sayfasında, Al-Qawzala bayramının Ugarit medeniyetiyle bağlantılı olduğunu, halkın yıldızların hareketi ve astronomik değişimlere göre tarımsal yılın başlangıcını kutladığını ve bunun toprağı yeni bir verimlilik döngüsüne hazırladığını açıkladı.
\n\nAl-Qawzala, Suriyeli çiftçilerin kış ve yaz kırkıncıları, ellinci günler, Saudat, Abyat, Hasoom günleri, közlerin düşmesi ve bilinen yağmur tarihleri gibi tarımsal ve iklimsel mevsimleri hesaplamak için hâlâ kullandığı Doğu takvimiyle yakından bağlantılıdır; örneğin Doğu takvimine göre 4 Nisan yağmuru gibi.
\n\nLazkiye kırsalındaki Sidra köyünden altmışlı yaşlarında olan Siham Manaa, kutlamaların özelliklerini hatırlayarak şöyle diyor: \"Al-Qawzala, küçük bir ateş yakılması ve halk şarkılarının söylenmesiyle başlayan, kışın çıkışını kutlamak için ateşin üzerinden atlanılan toplumsal bir etkinlikti.\"
\n\nO, bu kutlama görüntülerinin \"bayram sevinciyle kurbanların hazırlanması ve unla yapılan, kıyma veya ıspanakla doldurulan kibbe gibi geleneksel yemeklerin hazırlanması, ayrıca zalabiya, tandır ekmeği veya üzerine yağ sürülen 'Al-Qawzala ekmeği', börekler, çörek otu ve biberlerin hazırlanması ve komşularla, akrabalarla tebriklerin paylaşılmasıyla eşlik ettiğini\" ekliyor.
\n\nAl-Qawzala ritüellerinin son on yıllarda sosyal değişimler ve yaşam koşulları nedeniyle önemli ölçüde azaldığı, birçok halk bayramında olduğu gibi belirtildi. Ancak, doğurganlık, yağmur, doğa döngüsü ve yenilenmeyle bağlantılı bir ritüel olarak kolektif hafızada hâlâ varlığını sürdürmekte ve Suriye halkı ile toprakları arasındaki derin ilişkiye tarih boyunca tanıklık etmektedir.
" , "tags": [ "Al Qawzala", "Doğu Yeni Yılı", "Asur medeniyeti", "Jülyen takvimi", "Lazkiye", "Tartus", "Suriye mirası", "Halk festivalleri" ] }, "ku": { "title": "\"Al-Qawzala\"… Çiraeke warîsî ku Sûrîyan bi rêwîtiyên Asûrî xwe girêdayî dike", "content": "Lazkiye-Tartus-Al Asima News
\n\nDi erdê Sûrîyê de, ku navenda çandên mezin e, çandên pirr hildan û li ser tevgera civakî xwe şopandin, û bûn warîsî ya ku di ritûel û bayramên girêdayî bi xasiyeta cîhê de tê dîtin. Yek ji wan \"Bayrama Al-Qawzala\" ye ku hîn jî di bîrê gelê Sûrî de heye, bi taybetî li gundên kenarê deryayê.
\n\n\"Al-Qawzala\", bayrama sala nû ya rojhilatî, ji çanda Asûrî ve tê, ku salnameya sala nû ya rojhilatî li ser 3500 sal berî qebûlkirina salnameya Julian hate saz kirin. Lêkolînên zimanî nîşan didin ku nav ji peyva Asûrî \"Quzal\" tê, ku wateya \"tilîna agir\" an jî ronahiyê ye, ku nîşanê germî û destpêka nû ye, û wekî pêşniyara xêr tê hesibandin.
\n\nSûrîyan li Lazkiye û Tartus her sal di 14ê Çile de Bayrama Al-Qawzala pîroz dikin. Profesora klimayê Dr. Riad Qarah Fallah ji Al Asima News re got ku pîrozkirina sala nû ya rojhilatî \"bûye bûyerê civakî-astronômî\" ku ji cudahiya tevahî ya di navbera salnameya Julian (rojhilatî) û Gregorian (rojavayî) de tê çêkirin.
\n\nDr. Qarah Fallah şirove kir ku reforma ku Pap Gregoriya Sêzdehê li ser salnameya Julian di dema Julius Caesar de kir, cudaheya demî ya kêm di hêsibandina dirêjahiya sala de nîşan da. Salnameya Julian sala 365.25 roj hêsib dike, lê salnameya Gregorian, ku niha tê bikaranîn, hesabeke zêdetir rast dike û sala 365.2425 roj hêsib dike.
\n\nEv cudaheya di sedsalên dawî de berdewam bûye û di navbera 1900 û 2099 de heta 13 roj bûye, ku wateya ku salnameya Julian li pey salnameya Gregorian derengtir e. Mînakî, dema ku di salnameya Gregorian de 7ê Çile be, di salnameya Julian de 25ê Kanûnê ye.
\n\nDi dîtina dîrokî yê din de, lêkolînerê arkeolojiyê Dr. Ghassan Al-Qayem di rûpela xwe ya Facebook de şirove kir ku bayrama Al-Qawzala girêdayî çanda Ugarit e, ku gelê wî herêmê destpêka sala cotkarî bi berpirsiyariya tevgera stêr û guhertina astronômî pîroz dikir, ku erdê amade dike bo dora bereketekî nû.
\n\nAl-Qawzala bi salnameya rojhilatî ya ku hîn jî cotkarên Sûrî tê bikaranîn ji bo hêsibandina demên cotkarî û klimayî, wek çarînîna zivistan û havînê, pêncînî, Saudat, Abyat, rojên Hasoom, ketina qûlên agirê û demên baranê yên nasnameyî, wek barana 4ê Nîsanê li gorî salnameya rojhilatî, girêdayî ye.
\n\nSiham Manaa, jinêkî şêstsalî ji gundê Sidra ya herêma Lazkiye, bûyerên pîrozkirinê bîr dike û dibêje: \"Al-Qawzala bûye bûyerê civakî ku dest bi çêkirina agirê piçûk û gotina stranên gelî dike, û ji ser agirê rabûn pîrozkirina derketina zivistanê.\"
\n\nWî zêde dike ku van bûyerên pîrozahî bi \"amade kirina qurbanan bo şadîya bayramê û amade kirina xwarinên kevneşopî wek (kibbe) ku ji xamir tê û bi goştê tazeyê an jî ıspanak tije dibe, her weha (zalabiya), nanê tandûr an jî 'nanê Al-Qawzala' ku bi zeytûn tê şil kirin, fıtır, tîrêjê reş û biber, bi hevpargirtina pîrozbahiyên navbera cîran û malbat tê dewam dike.\"
\n\nHatîye qeyd kirin ku ritûelên Al-Qawzala di deh salên dawî de bi sedema guhertinên civakî û rewşa jiyanê kêm bûn, wek gelek bayramên gelî din. Lê ew hîn jî di bîra civakî de hestyar e wek ritûelek girêdayî bi bereket, baran, dora xwezayî û nûvekirinê, û şahitî li ser têkiliya dirêj di navbera mirova Sûrî û erdê wî de li dîrokê dide.", "tags": [ "Al Qawzala", "Sala Nû ya Rojhilatî", "Çanda Asûrî", "Salnameya Julian", "Lazkiye", "Tartus", "Warîsîya Sûrî", "Bayramên Gelî" ] }, "ru": { "title": "\"Аль-Кавзала\"… наследственный огонь, связывающий сирийцев с их ассирийскими корнями", "content": "
Латакия-Тартус-Ал Асима Ньюс
\n\nНа земле Сирии, колыбели великих цивилизаций, сменялись различные культуры, оставившие свой след в социальном ткане и ставшие наследием, отражённым в обрядах и праздниках, связанных с природой места. Среди них — праздник \"Аль-Кавзала\", который до сих пор жив в народной памяти сирийцев, особенно в прибрежной сельской местности.
\n\nПраздник \"Аль-Кавзала\", восточного Нового года, восходит к ассирийской цивилизации, где календарь восточного Нового года был установлен примерно за 3500 лет до принятия юлианского календаря. Лингвистические исследования показывают, что название происходит от ассирийского слова \"Кузал\", означающего «пламя огня» или его свет, символизирующего тепло и новое начало, являющегося предвестником добра.
\n\nСирийцы в Латакии и Тартусе отмечают праздник Аль-Кавзала 14 января каждого года. Профессор климатологии доктор Рияд Кара Фаллах рассказал Ал Асима Ньюс, что празднование восточного Нового года — это чисто \"социально-астрономическое событие\", вызванное накопительной разницей между юлианским (восточным) и григорианским (западным) календарями.
\n\nДоктор Кара Фаллах объяснил, что реформа, проведённая папой Григорием XIII в эпоху Юлия Цезаря, выявила небольшое временное расхождение в оценке длины года между двумя календарями. Юлианский календарь оценивает год в 365,25 дней, тогда как григорианский календарь, используемый в настоящее время, предлагает более точный расчёт — 365,2425 дней.
\n\nЭто расхождение накопилось за столетия и достигло 13 дней в период с 1900 по 2099 год, из-за чего юлианский календарь отстаёт от григорианского. Например, когда по григорианскому календарю 7 января, по юлианскому это 25 декабря.
\n\nВ другом историческом контексте исследователь археологии доктор Гасан Кайем пояснил на своей странице в Facebook, что праздник Аль-Кавзала связан с цивилизацией Угарита, где жители отмечали начало сельскохозяйственного года в соответствии с движением звёзд и астрономическими изменениями, которые готовили землю к новому циклу плодородия.
\n\nАль-Кавзала тесно связана с восточным календарём, который до сих пор используется сирийскими фермерами для расчёта сельскохозяйственных и климатических сезонов, таких как сороковины зимы и лета, пятидесятницы, Саудаты, Абьяты, дни Хасума, падение углей, а также известные даты дождей, включая дождь 4 апреля по восточному календарю.
\n\nСихам Манаа, женщина в возрасте около шестидесяти лет из деревни Сидра в окрестностях Латакии, вспоминает особенности праздника, говоря: \"Аль-Кавзала была общественным событием, которое начиналось с разжигания небольшого огня и пения народных песен, прыжков через огонь в знак празднования ухода зимы\".
\n\nОна добавляет, что эти праздничные проявления сопровождались \"приготовлением жертвенных блюд в честь праздника и традиционных блюд, таких как киббе, сделанные из муки и фаршированные мясом или шпинатом, а также залибия, таннурный хлеб или 'хлеб Аль-Кавзала', смазанный маслом, пироги, чёрный тмин и перец, с обменом поздравлениями между соседями и родственниками\".
\n\nОтмечается, что обряды Аль-Кавзала значительно сократились за последние десятилетия из-за социальных изменений и жизненных условий, как и многие народные праздники. Тем не менее, он остаётся в коллективной памяти как ритуал, связанный с плодородием, дождём, циклом природы и обновлением, свидетельствуя о глубокой связи между сирийским народом и его землёй на протяжении истории.
" , "tags": [ "Аль Кавзала", "Восточный Новый год", "Ассирийская цивилизация", "Юлианский календарь", "Латакия", "Тартус", "Сирийское наследие", "Народные праздники" ] }, "fa": { "title": "\"القوزله\"… شعلهای فرهنگی که سوریها را به ریشههای آشوریشان پیوند میدهد", "content": "لاذقیه-طرطوس-العاصمة نيوز
\n\nدر سرزمین سوریه، مهد تمدنهای بزرگ، فرهنگهای متعددی پشت سر هم آمدهاند و ردپای خود را در بافت اجتماعی به جای گذاشته و به میراثی تبدیل شدهاند که در مراسم و جشنهای مرتبط با طبیعت مکان تجلی یافته است. از جمله این جشنها، \"عید القوزله\" است که هنوز در حافظه مردمی سوریها، به ویژه در مناطق روستایی ساحلی، زنده است.
\n\nعید \"القوزله\" که جشن سال نو شرقی است، به تمدن آشوری بازمیگردد، جایی که تقویم سال نو شرقی حدود ۳۵۰۰ سال قبل از پذیرش تقویم ژولیانی تنظیم شده است. مطالعات زبانشناسی نشان میدهد که نام این جشن از کلمه آشوری \"قوزل\" مشتق شده که به معنای «شعله آتش» یا درخشش آن است و به طور نمادین به گرما و آغاز تازه اشاره دارد و به عنوان بشارت خیر تلقی میشود.
\n\nسوریها در لاذقیه و طرطوس هر سال در ۱۴ ژانویه جشن القوزله را برگزار میکنند. دکتر ریاض قرهفلاح، استاد اقلیمشناسی، به العاصمة نيوز توضیح داد که جشن سال نو شرقی یک رویداد صرفاً «اجتماعی-نجومی» است که ناشی از تفاوت تجمعی بین تقویم ژولیانی (شرقی) و گریگوری (غربی) است.
\n\nدکتر قرهفلاح بیان کرد که اصلاحی که توسط پاپ گریگوری سیزدهم در دوران ژولیوس سزار بر تقویم ژولیانی انجام شد، اختلاف زمانی کوچکی در برآورد طول سال بین این دو تقویم را آشکار کرد. تقویم ژولیانی سال را ۳۶۵.۲۵ روز در نظر میگیرد، در حالی که تقویم گریگوری که امروزه مورد استفاده است، محاسبه دقیقتری با ۳۶۵.۲۴۲۵ روز دارد.
\n\nاین اختلاف در طول قرنها انباشته شده و بین سالهای ۱۹۰۰ تا ۲۰۹۹ به ۱۳ روز رسیده است که باعث میشود تقویم ژولیانی نسبت به گریگوری عقب بماند. به عنوان مثال، زمانی که ۷ ژانویه در تقویم گریگوری است، برابر با ۲۵ دسامبر در تقویم ژولیانی است.
\n\nدر دیدگاه تاریخی دیگر، دکتر غسان القیم، پژوهشگر باستانشناسی، در صفحه فیسبوک خود توضیح داد که جشن \"القوزله\" با تمدن اوگاریت مرتبط است، جایی که مردم آغاز سال کشاورزی را بر اساس حرکت ستارگان و تغییرات نجومی جشن میگرفتند که زمین را برای چرخه جدید باروری آماده میکرد.
\n\nالقوزله ارتباط نزدیکی با تقویم شرقی دارد که کشاورزان سوری هنوز برای محاسبه فصلهای کشاورزی و اقلیمی خود از آن استفاده میکنند، مانند چهلروزههای زمستان و تابستان، پنجاهروزهها، سعودات، آبیات، روزهای حسوم، سقوط ذغالها و تاریخهای بارندگی شناخته شده، از جمله باران چهارم آوریل طبق تقویم شرقی.
\n\nسهام مناع، زنی شصت ساله از روستای سدرة در حومه لاذقیه، خاطرات جشن را به یاد میآورد و میگوید: «القوزله مناسبت اجتماعی جمعکنندهای بود که با روشن کردن آتشی کوچک و خواندن سرودهای مردمی آغاز میشد و برای جشن خروج زمستان، از روی آتش میپریدند.»
\n\nاو اضافه میکند که این مراسم جشن با «آمادهکردن قربانیها به مناسبت جشن و تهیه غذاهای سنتی مانند کبه که از آرد ساخته شده و با گوشت چرخکرده یا اسفناج پر میشود، همچنین زلیبیا، نان تنور یا «نان القوزله» که با روغن چرب شده، شیرینیها، سیاهدانه و فلفل، همراه با تبریکات بین همسایگان و اقوام همراه بود.»
\n\nلازم به ذکر است که آیینهای القوزله در دهههای اخیر به دلیل تحولات اجتماعی و شرایط معیشتی و مادی به طور قابل توجهی کاهش یافته است، همانند بسیاری از جشنهای مردمی، اما همچنان در حافظه جمعی به عنوان آیینی مرتبط با باروری، باران، چرخه طبیعت و تجدید حیات باقی مانده و شاهدی بر عمق ارتباط میان انسان سوری و زمینش در طول تاریخ است.
" , "tags": [ "القوزله", "سال نو شرقی", "تمدن آشوری", "تقویم ژولیانی", "لاذقیه", "طرطوس", "میراث سوری", "جشنهای مردمی" ] } }