دمشق-العاصمة نيوز
\n\nفي حي القنوات العريق بدمشق القديمة، يقع البيت الدمشقي للتراث، الذي يقدم للزائرين تجربة حية في ذاكرة المدينة، جامعًا بين القصص والحكايات والقطع التراثية، ليُعيد إحياء التراث كهوية وتاريخ وذاكرة جماعية لأهل دمشق.
\n\nيقف وراء هذا المشروع الثقافي الباحث في التراث هيثم طباخة، الذي حول البيت إلى منصة حية للحفاظ على التراث الدمشقي ونقله للأجيال القادمة.
\n\n![](\"uploads/news/a21f714038ffa547ea18798271c7b3b0713ff526.jpg\")
وفي تصريح لمراسل العاصمة نيوز، أوضح طباخة أن فكرة البيت الدمشقي للتراث انطلقت قبل نحو خمسة عشر عامًا، عندما اشترى المنزل الحالي، بعدما كان المشروع في موقع سابق بحي الأمين، وكان يتألف من طابق واحد فقط، ومع انتقاله إلى البيت العربي في القنوات، توسعت مجموعته من القطع التراثية تدريجيًا.
\nيمتد البيت على مساحة تقارب 100 متر مربع، ويضم ليوانًا وأرض الديار وغرفتين تطلان على الشارع وغرفتين تطلان على الحارة، كما يحتوي على بابين تقليديين، باب الحرملك للنساء، والسلاملك للرجال، وفق تقاليد البيوت الدمشقية القديمة.
\n\nويعكس البناء ذاته روح العمارة الدمشقية التقليدية، ليكون جزءًا من الرسالة التراثية التي يسعى طباخة إلى إيصالها للزوار.
\n\n![](\"uploads/news/5e085424acb430eb8a122b3b78338a3bcfcc37be.jpg\")
يضم البيت مجموعات واسعة من الأدوات المنزلية القديمة تشمل النحاسيات، والفخار، والزجاجيات، والمنسوجات التقليدية، والمسابح، والخواتم، والطوابع، والعملات، والصور والوثائق، كما يحتوي على أجهزة تاريخية مثل الهاتف القرصي الإنجليزي وآلات التصوير والإذاعات من منتصف القرن الماضي.
\nمن أبرز القطع التي يعرضها طباخة كيس وسيف فرنسي يعود عمر كل منهما إلى نحو 250 عامًا، إضافة إلى أدوات منزلية دمشقية أصيلة مثل بابور النحاس، والطنجرة النحاسية، والمكواة، وإبريق الشينكو (إبريق نحاسي)، وإبريق الألمنيوم، حيث لم يُصنع أي شيء حديث يحاكي القديم.
\n\nويؤكد طباخة أن كل قطعة في البيت تحمل قصة خاصة، وأن شغفه بجمع التراث بدأ منذ طفولته، ويواصل البحث عن القطع الناقصة التي تكمل صورة الحياة الدمشقية القديمة.
\n\n![](\"uploads/news/80cc2c76220f84cb2deb3edd635b655cc5eb4530.jpg\")
يهدف البيت الدمشقي للتراث، وفقًا لطباخة، إلى الحفاظ على الهوية الثقافية لدمشق ونقلها إلى الأجيال الجديدة، فهو ليس مجرد مكان للعرض، بل فضاء حي يستعيد تفاصيل الماضي الدمشقي، من العادات الاجتماعية إلى المهن التقليدية مثل المنجّدين والندّافين والصوّافين والقطّانين، ويعرض أدوات الزراعة والحصاد والأمثال الشعبية المرتبطة بها.
\nوأشار طباخة إلى أن البيت يشهد إقبالًا من الزوار المحليين والباحثين والجامعات، حيث يستفيد الطلاب والأكاديميون من محتوياته في دروسهم وأبحاثهم، لما تحتويه المقتنيات من قصص الطفولة والألعاب والحكايات الشعبية.
\n\n![](\"uploads/news/a037728f13feb6c6b7a4e8fcf1cd34a7558af464.jpg\")
أعرب طباخة عن أمله في توسيع المشروع إلى فضاءات أرحب مثل خان أسعد باشا، لعرض المقتنيات بطريقة أكثر شمولية، كما دعا الجهات المعنية إلى زيادة الاهتمام بالتراث والمتاحف، وتسهيل عمليات الترميم للحفاظ على الهوية المعمارية لدمشق.
\nواختتم طباخة حديثه بالتأكيد على أن الحفاظ على التراث مسؤولية جماعية تتطلب تعاون الأفراد والمؤسسات لصون الذاكرة الثقافية التي تعزز الوعي بتاريخ دمشق وأهميته للأجيال القادمة.
\n\nويُشكّل بيت التراث الدمشقي جزءًا من حي القنوات الذي تأسس كحي سكني خارج سور دمشق القديم في القرن الثامن عشر، وتكوّن خلال العهد العثماني كجزء من التوسع العمراني للمدينة القديمة.
\n\n![](\"uploads/news/c83f5d6dc59fa6e3697250865c4976b7ab222589.jpg\")
![](\"uploads/news/9cc0dee8888d34a33d8a640fd57b3a4578ff39ba.jpg\")
![](\"uploads/news/397db0944fb37896bc0e5737c0c9c388b8b24fad.jpg\")
![](\"uploads/news/419e85a56c942f168f78e71596bbf0ff6b1a4bd9.jpg\")
![](\"uploads/news/555d480d59b98abdccab7873c83dd54afe185a55.jpg\")
Damascus - Capital News
\n\nLocated in the historic Qanawat neighborhood of Old Damascus, the Damascene Heritage House offers visitors a living journey into the city’s memory, combining stories, tales, and heritage artifacts to revive heritage as an identity, history, and collective memory for the city and its people.
\n\nBehind this cultural project stands heritage researcher Haitham Tabakha, who transformed the house into a living platform to preserve Damascene heritage and pass it on to new generations.
\n\nIn a statement to Capital News correspondent, Tabakha explained that the idea of the Damascene Heritage House began about fifteen years ago, when he purchased the current house. The project was initially located elsewhere in the Al-Amin neighborhood and consisted of only one floor. After moving to the current Arab-style house in Qanawat, his collection of heritage pieces gradually expanded.
\nThe house spans nearly 100 square meters, including a liwan, an inner courtyard, two rooms overlooking the street, and two rooms facing the alley. It also features two traditional doors: the Harem door for women and the Salamlik for men, following the traditions of old Damascene houses.
\n\nThe building itself reflects the spirit of traditional Damascene architecture, becoming part of the heritage message Tabakha aims to convey to visitors.
\n\nThe house contains extensive collections of old household items including copperware, pottery, glassware, traditional textiles, prayer beads, rings, stamps, coins, photos, and documents. It also houses historical devices such as an English rotary telephone, cameras, and radios from the mid-20th century.
\nAmong the most prominent pieces displayed by Tabakha are a pouch and a French sword, each about 250 years old, in addition to authentic Damascene household tools like a copper kettle, a copper pot, an iron, a Shinko kettle (copper kettle), and an aluminum kettle, with no modern replicas mimicking the old.
\n\nTabakha affirms that every piece in the house has its own story, noting that his passion for collecting heritage began in childhood and continues as he searches for missing items that complete the picture of old Damascene life.
\n\nAccording to Tabakha, the Damascene Heritage House aims to preserve Damascus’s cultural identity and transmit it to new generations. It is not merely an exhibition space but a living place that revives details of Damascene past, from social customs to traditional professions such as upholsterers, tanners, dyers, and cotton workers, and displays agricultural and harvesting tools along with related popular proverbs.
\nTabakha points out that the house attracts local visitors, researchers, and universities, with students and academics benefiting from its contents in their lessons and research, due to the childhood stories, games, and folk tales the collections contain.
\n\nTabakha expressed hope to expand the project to larger venues such as Khan Asaad Pasha to display the collections more comprehensively. He also called on relevant authorities to increase attention to heritage and museums and facilitate restoration efforts to preserve Damascus’s architectural identity.
\nHe concluded by emphasizing that heritage preservation is a collective responsibility requiring cooperation between individuals and institutions to safeguard the cultural memory that enhances awareness of Damascus’s history and its importance for future generations.
\n\nThe Damascene Heritage House is part of the Qanawat neighborhood, established as a residential area outside the old Damascus wall in the 18th century, developed during the Ottoman era as part of the urban expansion of the old city.
\n\nDamas - Capital News
\n\nSituée dans le quartier historique de Qanawat dans la vieille ville de Damas, la Maison du Patrimoine Damascène offre aux visiteurs un voyage vivant dans la mémoire de la ville, combinant histoires, récits et objets patrimoniaux pour raviver le patrimoine en tant qu'identité, histoire et mémoire collective pour la ville et ses habitants.
\n\nCe projet culturel est porté par le chercheur en patrimoine Haitham Tabakha, qui a transformé la maison en une plateforme vivante pour préserver le patrimoine damascène et le transmettre aux nouvelles générations.
\n\nDans une déclaration au correspondant de Capital News, Tabakha a expliqué que l'idée de la Maison du Patrimoine Damascène a débuté il y a environ quinze ans, lorsqu'il a acheté la maison actuelle. Le projet était initialement situé ailleurs dans le quartier d'Al-Amin et ne comprenait qu'un seul étage. Après son déménagement dans la maison arabe actuelle à Qanawat, sa collection d'objets patrimoniaux s'est progressivement élargie.
\nLa maison s'étend sur près de 100 mètres carrés, comprenant un liwan, une cour intérieure, deux pièces donnant sur la rue et deux pièces donnant sur l'allée. Elle dispose également de deux portes traditionnelles : la porte du harem pour les femmes et la salamlik pour les hommes, conformément aux traditions des anciennes maisons damascènes.
\n\nLe bâtiment lui-même reflète l'esprit de l'architecture traditionnelle damascène, faisant partie du message patrimonial que Tabakha souhaite transmettre aux visiteurs.
\n\nLa maison contient de vastes collections d'objets ménagers anciens comprenant des objets en cuivre, de la poterie, du verre, des textiles traditionnels, des chapelets, des bagues, des timbres, des pièces de monnaie, des photos et des documents. Elle abrite également des appareils historiques tels qu'un téléphone rotatif anglais, des appareils photo et des radios du milieu du XXe siècle.
\nParmi les pièces les plus remarquables exposées par Tabakha figurent une bourse et une épée française, chacune datant d'environ 250 ans, ainsi que des outils ménagers damascènes authentiques tels qu'une bouilloire en cuivre, une marmite en cuivre, un fer à repasser, une bouilloire Shinko (en cuivre) et une bouilloire en aluminium, sans aucune réplique moderne imitant l'ancien.
\n\nTabakha affirme que chaque objet de la maison possède sa propre histoire, notant que sa passion pour la collection du patrimoine a commencé dans son enfance et se poursuit alors qu'il recherche les pièces manquantes qui complètent l'image de la vie damascène ancienne.
\n\nSelon Tabakha, la Maison du Patrimoine Damascène vise à préserver l'identité culturelle de Damas et à la transmettre aux nouvelles générations. Ce n'est pas simplement un espace d'exposition, mais un lieu vivant qui ravive les détails du passé damascène, des coutumes sociales aux métiers traditionnels tels que les tapissiers, tanneurs, teinturiers et travailleurs du coton, et expose des outils agricoles et de récolte ainsi que des proverbes populaires associés.
\nTabakha souligne que la maison attire des visiteurs locaux, des chercheurs et des universités, les étudiants et universitaires bénéficiant de son contenu dans leurs cours et recherches, en raison des histoires d'enfance, des jeux et des contes populaires que contiennent les collections.
\n\nTabakha a exprimé l'espoir d'étendre le projet à des espaces plus vastes comme le Khan Asaad Pacha pour exposer les collections de manière plus complète. Il a également appelé les autorités concernées à accorder plus d'attention au patrimoine et aux musées et à faciliter les efforts de restauration pour préserver l'identité architecturale de Damas.
\nIl a conclu en soulignant que la préservation du patrimoine est une responsabilité collective nécessitant la coopération entre les individus et les institutions pour sauvegarder la mémoire culturelle qui renforce la conscience de l'histoire de Damas et son importance pour les générations futures.
\n\nLa Maison du Patrimoine Damascène fait partie du quartier Qanawat, établi comme zone résidentielle en dehors des murs anciens de Damas au XVIIIe siècle, développé durant l'époque ottomane dans le cadre de l'expansion urbaine de la vieille ville.
\n\nŞam - Capital News
\n\nEski Şam’ın tarihi Qanawat mahallesinde bulunan Şam Miras Evi, ziyaretçilere şehrin hafızasında canlı bir yolculuk sunuyor; hikayeleri, anlatıları ve miras eserlerini bir araya getirerek mirası şehir ve halkı için bir kimlik, tarih ve kolektif hafıza olarak yeniden canlandırıyor.
\n\nBu kültürel projenin arkasında, miras araştırmacısı Haitham Tabakha bulunuyor; o, evi Şam mirasını koruyan ve yeni nesillere aktaran canlı bir platforma dönüştürdü.
\n\nCapital News muhabirine verdiği açıklamada, Tabakha Şam Miras Evi fikrinin yaklaşık on beş yıl önce başladığını; mevcut evi satın aldığını belirtti. Proje başlangıçta Al-Amin mahallesinde başka bir yerdeydi ve sadece tek katlıydı. Qanawat’taki mevcut Arap tarzı eve taşındıktan sonra, miras koleksiyonu yavaş yavaş genişledi.
\nEv yaklaşık 100 metrekarelik bir alanı kaplar; bir liwan, iç avlu, sokağa bakan iki oda ve ara sokağa bakan iki oda içerir. Ayrıca geleneksel iki kapıya sahiptir: kadınlar için Harem kapısı ve erkekler için Salamlik, eski Şam evlerinin geleneklerine uygundur.
\n\nYapı, geleneksel Şam mimarisinin ruhunu yansıtarak Tabakha’nın ziyaretçilere iletmek istediği miras mesajının bir parçası olur.
\n\nEv, bakır eşyalar, çömlek, cam eşyalar, geleneksel tekstiller, tespihler, yüzükler, pullar, paralar, fotoğraflar ve belgeler gibi eski ev eşyalarının geniş koleksiyonlarına sahiptir. Ayrıca İngiliz döner telefon, fotoğraf makineleri ve 20. yüzyıl ortalarından radyolar gibi tarihi cihazlar da bulunur.
\nTabakha’nın sergilediği en dikkat çekici parçalar arasında, her biri yaklaşık 250 yıllık bir Fransız kılıcı ve kesesi ile bakır çaydanlık, bakır tencere, ütü, Shinko çaydanlığı (bakır çaydanlık) ve alüminyum çaydanlık gibi özgün Şam ev eşyaları yer alır; eskiyi taklit eden modern ürünler yoktur.
\n\nTabakha, evdeki her parçanın özel bir hikayesi olduğunu ve miras toplama tutkusunun çocukluğundan beri devam ettiğini, eski Şam yaşamının tamamlayıcı parçalarını aramaya devam ettiğini vurguladı.
\n\nTabakha’ya göre Şam Miras Evi, Şam’ın kültürel kimliğini korumayı ve yeni nesillere aktarmayı amaçlamaktadır. Bu sadece bir sergi alanı değil, aynı zamanda döşemeciler, tabakçılar, boyacılar ve pamuk işçileri gibi geleneksel mesleklerden sosyal alışkanlıklara kadar Şam’ın geçmişinin ayrıntılarını canlandıran canlı bir mekandır ve tarım araçları, hasat ekipmanları ve bunlarla ilgili halk deyimlerini sergiler.
\nTabakha, evin yerel ziyaretçiler, araştırmacılar ve üniversiteler tarafından rağbet gördüğünü, öğrenciler ve akademisyenlerin çocukluk hikayeleri, oyunlar ve halk hikayeleri içeren koleksiyonlardan derslerinde ve araştırmalarında faydalandıklarını belirtti.
\n\nTabakha, projeyi Khan Asaad Pasha gibi daha geniş alanlara genişletmeyi umuyor ve koleksiyonları daha kapsamlı şekilde sergilemeyi planlıyor. Ayrıca ilgili kurumları miras ve müzelere daha fazla önem vermeye ve Şam’ın mimari kimliğini korumak için restorasyon çalışmalarını kolaylaştırmaya çağırıyor.
\nKonuşmasını, mirasın korunmasının bireyler ve kurumlar arasında iş birliği gerektiren kolektif bir sorumluluk olduğunu ve kültürel hafızanın korunmasının Şam tarihinin farkındalığını artırdığını ve gelecek nesiller için önemini vurgulayarak tamamladı.
\n\nŞam Miras Evi, 18. yüzyılda eski Şam surlarının dışında kurulan ve Osmanlı döneminde eski şehrin kentsel genişlemesinin bir parçası olarak gelişen Qanawat mahallesinin bir parçasıdır.
\n\nDimashq - Capital News
\n\nLi navçeya dîrokî ya Qanawat li Dimashqa Kevn, Xaneya Mîrasê ya Dimashqê li serdana mevanan rêwîtiyek zindî di bîranîna bajarê de pêşkêş dike, ku çîrokên kevn û parçeyên mîrasê bi hev diguhezin, da ku mîras wek nasname, dîrok û bîranîna komeleyî ya bajar û gelê wê vegerîne.
\n\nPaş vê projeya çandî, lêkolînerê mîrasê Heitham Tabakha heye, ku xaneya xwe bûye platforma zindî ji bo parastina mîrasê Dimashqê û veguhastina wê bo nûjenên pêşerojê.
\n\nDi gotûbêja xwe ya bi Capital News re, Tabakha şand ku ramanê Xaneya Mîrasê ya Dimashqê li ser 15 sal berê dest pê kir, dema ku ew xaneya niha kirî. Projeya destpêkê li cîhekî din li navçeya Al-Amin bû û tenê yek qetî bû. Piştî veguhastina xane ya Arabî ya niha li Qanawatê, koleksiyona parçeyên mîrasê bi hêvî ve mezin bû.
\nXane li ser herêmekî ku têgihiştî 100 metrekare ye, liwank, avahîya navîn, du odeyên ku derdikevin ser koçer û du odeyên ku derdikevin ser çarçoveyê hene. Hêj jî du deriyên kevn hene: deriyê Harem ji bo jinan û Salamlik ji bo mêrên, li gorî kevneşopiyên xaneyên kevn ên Dimashqê.
\n\nAvahî jî rûhiya mimarîya kevn a Dimashqê nîşan dide, da ku beşek ji peyama mîrasê be ku Tabakha dixwaze bo serdanvanan bişîne.
\n\nXane berhemên fireh ên amûrên malê yên kevn tê de heye ku di nav de bakirî, çini, şîşe, berhemên kevn ên destûrî, tesbîh, zencîr, ştamp, dirhem, wêne û belge hene. Hêj jî amûrên dîrokî wek telefonê rotarî ya Îngilîzî, kamera û radyo yên nîvê sedsala 20-an hene.
\nDi nav parçeyên herî girîng ên ku Tabakha nîşan dide, kesek û şemşerekî fransî ye ku her yekê 250 salî ne, her weha amûrên xweşbîn ên malê yên Dimashqê wek ketilê bakirî, tencereya bakirî, ütû, ketilê Shinko (ketilê bakirî) û ketilê alûminyum hene, ku tiştekî nû ya ku wek kevn çêbûye tune ye.
\n\nTabakha îşaret dike ku her parça di xane de çîroka xwe ya taybet heye û hewese wî ji ber ku ji zarokî mîras berhev bike dest pê kir û her weha di lêgerîna parçeyên qedexeyî yên ku wê wêneyê jiyana kevn a Dimashqê temam bikin, berdewam dike.
\n\nLi gorî Tabakha, Xaneya Mîrasê ya Dimashqê armanca parastina nasnameya çandî ya Dimashqê û veguhastina wê bo nûjenên pêşerojê ye. Ew tenê cîhekî pêşkêşkirina berhemên kevn nîne, lê cîhekî zindî ye ku hertiştên kevn a Dimashqê ji civakî û kevneşopî heta profesyonên kevn ên wek serdêran, nekkar û rengdar û karûbarên penûsê tê de dîtin, û amûrên cotkarî û hilanînê û gotinên gelêrî yên girêdayî wan pêşkêş dike.
\nTabakha îşaret dike ku xane ji aliyê serdanvanên herêmî, lêkolîneran û zanîngehan tê serdestkirin, ku xwendekar û akademîsyen ji naveroka wê di ders û lêkolînên xwe de bi çîrokên zarokî, lîstikan û çîrokên gelêrî ya ku koleksiyona xane tê de heye, fêda dibin.
\n\nTabakha hêvîya xwe nîşan da ku projeyê berdewam bike û wê bi cîhên fireh ên wek Khan Asaad Pasha ve berdewam bike, da ku berhemên xwe bi awayekî herî berfireh pêşkêş bike. Ew jî daxwaz kir ku destûrên alîkarî zêdetir balê bidin mîras û mûzeyan û hêvîya wan ji bo asan kirina karên vegerandin da ku nasnameya mimarî ya Dimashqê parastin, pêk bîne.
\nDi dawiya axaftina xwe de Tabakha îşaret kir ku parastina mîras mesûliyeta komeleyî ye ku hewce dike hevkariya kesan û rêxistinên cihê bidin da ku bîranîna çandî parastin, ku tê de agahdariyê li ser dîroka Dimashqê û girîngiya wê bo nûjenên pêşerojê zêde dike.
\n\nXaneya Mîrasê ya Dimashqê beşek ji navçeya Qanawat e ku di sedsala 18-an de wek navçeya nîvîndar derveyî deriyê kevn a Dimashqê hatî damezrandin û di dema Osmaniyan de wek beşek ji berfirehiya bajêr a kevn hate pêşveçûn.
\n\nДамаск - Capital News
\n\nРасположенный в историческом районе Канават в Старом Дамаске, Дамасский Дом Наследия предлагает посетителям живое путешествие в память города, объединяя истории, легенды и наследственные артефакты, чтобы возродить наследие как идентичность, историю и коллективную память города и его жителей.
\n\nЗа этим культурным проектом стоит исследователь наследия Хайтам Табаха, который превратил дом в живую платформу для сохранения дамасского наследия и передачи его новым поколениям.
\n\nВ интервью корреспонденту Capital News Табаха пояснил, что идея Дамасского Дома Наследия зародилась около пятнадцати лет назад, когда он приобрел нынешний дом. Проект изначально располагался в другом месте в районе Аль-Амин и состоял всего из одного этажа. После переезда в нынешний арабский дом в Канавате его коллекция наследственных предметов постепенно расширялась.
\nДом занимает площадь около 100 квадратных метров, включает ливан, внутренний двор, две комнаты с видом на улицу и две комнаты с видом на переулок. В доме также есть две традиционные двери: дверь харем для женщин и саламлик для мужчин, согласно традициям старых дамасских домов.
\n\nСамо здание отражает дух традиционной дамасской архитектуры, становясь частью наследственного послания, которое Табаха стремится донести до посетителей.
\n\nВ доме хранится обширная коллекция старинных домашних предметов, включая медные изделия, керамику, стеклянные изделия, традиционные ткани, четки, кольца, марки, монеты, фотографии и документы. Также здесь находятся исторические устройства, такие как английский дисковый телефон, фотоаппараты и радиоприемники середины XX века.
\nСреди самых заметных экспонатов, представленных Табахой, — сумка и французский меч, возраст каждого из которых около 250 лет, а также аутентичные дамасские домашние инструменты, такие как медный чайник, медный горшок, утюг, чайник Шинко (медный чайник) и алюминиевый чайник, без современных копий, имитирующих старину.
\n\nТабаха утверждает, что каждый предмет в доме имеет свою собственную историю, отмечая, что его страсть к сбору наследия началась в детстве и продолжается, поскольку он ищет недостающие предметы, дополняющие картину старой дамасской жизни.
\n\nПо словам Табахи, Дамасский Дом Наследия направлен на сохранение культурной идентичности Дамаска и передачу ее новым поколениям. Это не просто выставочное пространство, а живое место, которое воссоздает детали дамасского прошлого — от социальных обычаев до традиционных профессий, таких как обивщики, дубильщики, красильщики и хлопковые рабочие, а также демонстрирует сельскохозяйственные и уборочные инструменты вместе с народными пословицами, связанными с ними.
\nТабаха отмечает, что дом пользуется спросом среди местных посетителей, исследователей и университетов, где студенты и ученые используют его содержимое в своих уроках и исследованиях, благодаря историям детства, играм и народным сказаниям, содержащимся в коллекциях.
\n\nТабаха выразил надежду расширить проект до более просторных площадок, таких как Хан Асад Паша, чтобы представить коллекции более полно. Он также призвал соответствующие органы уделять больше внимания наследию и музеям и облегчить реставрационные работы для сохранения архитектурной идентичности Дамаска.
\nВ заключение он подчеркнул, что сохранение наследия — коллективная ответственность, требующая сотрудничества между отдельными лицами и учреждениями для защиты культурной памяти, которая повышает осведомленность о истории Дамаска и ее значении для будущих поколений.
\n\nДамасский Дом Наследия является частью района Канават, основанного как жилой квартал за стенами Старого Дамаска в XVIII веке и развивавшегося в османскую эпоху как часть городского расширения старого города.
\n\nدمشق - پایتخت نیوز
\n\nدر محله تاریخی قنوات در دمشق قدیم، خانه میراث دمشق قرار دارد که تجربهای زنده از حافظه شهر را به بازدیدکنندگان ارائه میدهد و داستانها، روایتها و اشیای میراثی را گرد هم میآورد تا میراث را به عنوان هویت، تاریخ و حافظه جمعی برای شهر و مردم آن زنده کند.
\n\nپشت این پروژه فرهنگی، پژوهشگر میراث هيثم طبّاخه قرار دارد که خانه را به بستری زنده برای حفظ میراث دمشق و انتقال آن به نسلهای جدید تبدیل کرده است.
\n\nطبّاخه در گفتوگو با خبرنگار پایتخت نیوز توضیح داد که ایده خانه میراث دمشق حدود پانزده سال پیش آغاز شد، زمانی که خانه فعلی را خریداری کرد. این پروژه ابتدا در محله الأمين در مکانی دیگر قرار داشت و تنها یک طبقه داشت. با انتقال به خانه عربی فعلی در قنوات، مجموعه اشیای میراثی او به تدریج گسترش یافت.
\nاین خانه در مساحتی نزدیک به ۱۰۰ متر مربع گسترده شده و شامل لیوان، حیاط داخلی، دو اتاق رو به خیابان و دو اتاق رو به کوچه است. همچنین دارای دو در سنتی است؛ در حرمسرا برای زنان و سلاملیک برای مردان، مطابق با سنت خانههای قدیمی دمشق.
\n\nساختمان خود نیز روح معماری سنتی دمشق را منعکس میکند و بخشی از پیام میراثی است که طبّاخه قصد دارد به بازدیدکنندگان منتقل کند.
\n\nخانه مجموعههای گستردهای از ابزارهای خانگی قدیمی شامل مسگریها، سفالها، شیشهها، منسوجات سنتی، تسبیحها، انگشترها، تمبرها، سکهها، تصاویر و اسناد را در خود جای داده است. همچنین دستگاههای تاریخی مانند تلفن چرخان انگلیسی، دوربینها و رادیوهای نیمه قرن گذشته را در بر دارد.
\nاز برجستهترین اشیایی که طبّاخه نمایش میدهد، کیف و شمشیر فرانسوی است که هر کدام حدود ۲۵۰ سال قدمت دارند، به علاوه ابزارهای خانگی اصیل دمشق مانند کتری مسی، قابلمه مسی، اتو، کتری شینکو (کتری مسی) و کتری آلومینیومی، که هیچ نمونه مدرنی مشابه قدیمیها ساخته نشده است.
\n\nطبّاخه تأکید میکند که هر قطعه در خانه داستان خاص خود را دارد و علاقه او به جمعآوری میراث از کودکی آغاز شده و همچنان به دنبال قطعات ناقص است که تصویر زندگی قدیم دمشق را کامل کند.
\n\nطبق گفته طبّاخه، خانه میراث دمشق هدفش حفظ هویت فرهنگی دمشق و انتقال آن به نسلهای جدید است. این تنها یک مکان نمایش نیست، بلکه فضایی زنده است که جزئیات گذشته دمشق، از عادات اجتماعی گرفته تا مشاغل سنتی مانند روکشکاران، دباغان، رنگرزها و کارگران پنبه را زنده میکند و ابزارهای کشاورزی، برداشت و ضربالمثلهای مرتبط را به نمایش میگذارد.
\nطبّاخه اشاره میکند که خانه مورد استقبال بازدیدکنندگان محلی، پژوهشگران و دانشگاهها قرار دارد و دانشجویان و دانشگاهیان از محتوای آن در درسها و تحقیقات خود بهره میبرند، زیرا مجموعهها شامل داستانهای کودکی، بازیها و قصههای عامیانه هستند.
\n\nطبّاخه ابراز امیدواری کرد که پروژه را به فضاهای وسیعتری مانند خان اسعد پاشا گسترش دهد تا مجموعهها را به شکلی جامعتر نمایش دهد. همچنین از نهادهای مربوطه خواست توجه بیشتری به میراث و موزهها داشته باشند و روند مرمتها را برای حفظ هویت معماری دمشق تسهیل کنند.
\nاو در پایان تأکید کرد که حفظ میراث مسئولیتی جمعی است که نیازمند همکاری افراد و مؤسسات برای صیانت از حافظه فرهنگی است که آگاهی از تاریخ دمشق و اهمیت آن برای نسلهای آینده را افزایش میدهد.
\n\nخانه میراث دمشق بخشی از محله قنوات است که در قرن هجدهم به عنوان محلهای مسکونی خارج از دیوار قدیمی دمشق تأسیس شد و در دوره عثمانی به عنوان بخشی از توسعه شهری شهر قدیم شکل گرفت.
\n\n