دمشق-العاصمة نيوز
\nغاب الفنان التشكيلي والنحات والروائي السوري أيمن ناصر، تاركاً خلفه إرثاً إبداعياً متنوعاً جمع بين التشكيل والنحت والسرد، إلى جانب دوره الثقافي وموقفه الإنساني الداعم لحرية السوريين وكرامتهم.
\nرحل ناصر في 17 أيلول 2024 بمدينة أورفا التركية بعد معاناة مع المرض، قبل أن يرى حلم سقوط نظام الأسد الذي آمن به منذ انطلاق الثورة السورية، ودفع ثمن ذلك بالغربة والألم والمنفى، لكنه لم يتخلَ يوماً عن صوته الإبداعي ودوره الثقافي.
\nولد أيمن ناصر عام 1958 في قرية المريبط بريف الرقة، حيث نشأ على ضفاف الفرات التي شكلت جزءاً من وجدانه وأعماله، كما كان يقول: \"الرقة تسكن وجداني منذ الطفولة، ولا أتخيل العيش في مكان آخر بنفس الحميمية\".
\nانضم إلى نقابة الفنون الجميلة في سوريا عام 1981، وتولى رئاسة فرع اتحاد الفنانين التشكيليين في الرقة، وكان من المؤسسين للحراك الفني في المدينة.
\nعمل مدرساً للفنون لأكثر من ثلاثة عقود، ودرّس مادة النحت في معهد إعداد المدرسين بين 1992 و2005، كما عمل في مركز الفنون التشكيلية من 1978 حتى 2003.
\nشارك في معارض فردية وجماعية داخل سوريا وخارجها، وقدم العديد من المنحوتات والأعمال التشكيلية البارزة مثل \"سقط قلبي سهواً\" و\"رمضان شلاش\" وتمثال هارون الرشيد.
\nإلى جانب تجربته الفنية، كتب أيمن ناصر القصة والرواية، متناولاً قضايا إنسانية واجتماعية بلغة عالية الحساسية. صدرت له روايتا \"اللحاف\" و\"روجين\"، ومجموعة القصص \"رهان الغيم\"، ونال جائزة ابن قرة الحراني للقصة القصيرة عام 2008. وقد أشاد نقاد بفرادته وقدرته على النحت بالكلمات كما ينحت بالحجر.
\nقال الكاتب عيسى الشيخ حسن: \"عندما صدرت رواية اللحاف، اقتنيتها فوراً، وفوجئت مرتين: الأولى بأماكن الرواية مثل الغمر وغربي الرقة، حيث أسماء القرى والشخصيات التي عايشتها، والثانية في طريقة استخدام اللغة والتحليق بها\".
\nوأضاف أن ناصر كتب رواية الغربة والموت والذاكرة بوعي إنساني عميق، محولاً تجربته الشخصية إلى مرآة لوجع عربي أوسع.
\nاستذكرت الشاعرة لميس الرحبي صورة ناصر في المنفى بتركيا، بوصفه صديقاً يشبه الوطن ومؤسساً حقيقياً لملتقى الأدباء في أورفا، الذي جمع شتات المبدعين السوريين ومنحهم فسحة أمل وسط صعوبات اللجوء.
\nوترى الرحبي أن رحيله لم يكن مجرد فقدان شخص، بل غياب نور عن المشهد الثقافي السوري في المنفى.
\nاعتبر رئيس تحرير مجلة أوتاد الثقافية أحمد مونة أن رحيل ناصر هو غروب نجم إبداعي لا يعوض، حيث كان بوصلة فكرية وملاذاً إنسانياً، يكتب ليكشف جمال الواقع المخفي ويمنح الألم معنى مختلفاً.
\nوصف الكاتب عبد الحافظ كلش ناصر بأنه شخصية ثقافية جامعة قادرة على بناء جسور إنسانية ومعرفية، مشيراً إلى دوره المحوري في إدارة وتنشيط الملتقى الأدبي في أورفا الذي أصبح بفضله واحة ثقافية حية نموذجية في التنظيم والاستمرارية.
\nتمثل تجربة أيمن ناصر نموذج المثقف الذي حمل هم المكان والإنسان، وواصل إبداعه في الداخل والمنفى، مساهماً في نقل الذاكرة السورية إلى فضاءات أوسع، وشكلت أعماله الفنية والأدبية مادة مفتوحة للبحث والدراسة ضمن التحولات الثقافية السورية المعاصرة، بما تحمله من دلالات فنية وإنسانية ووطنية.
", "tags": [ "أيمن ناصر", "الفن السوري", "الثقافة السورية", "الحرية السورية", "المنفى السوري", "الرقة", "الثورة السورية", "النحت", "الرواية السورية" ] }, "en": { "title": "Ayman Nasser: A Multifaceted Artistic Legacy and a Loss Before the Syrian Dream of Freedom", "content": "Damascus - Capital News
\nThe Syrian painter, sculptor, and novelist Ayman Nasser has passed away, leaving behind a diverse creative legacy that combined painting, sculpture, and storytelling, alongside his cultural activism and humanitarian stance supporting the freedom and dignity of Syrians.
\nNasser died on September 17, 2024, in the city of Urfa, Turkey, after battling illness. He passed away before witnessing the fall of the Assad regime, a dream he believed in and supported since the early days of the Syrian revolution. He paid the price with exile, pain, and displacement, but never abandoned his creative voice or cultural role.
\nAyman Nasser was born in 1958 in the village of Al-Marabit in the Raqqa countryside. He grew up along the banks of the Euphrates, which deeply influenced his soul and works. As he often said, \"Raqqa has lived in my soul since childhood; I cannot imagine living anywhere else with the same intimacy.\"
\nHe joined the Syrian Fine Arts Syndicate in 1981 and headed the Raqqa branch of the Union of Fine Artists. He was among the founders of the artistic movement in the city.
\nNasser worked as an art teacher for over three decades, teaching sculpture at the Teachers Preparation Institute between 1992 and 2005, and at the Fine Arts Center from 1978 to 2003.
\nHe participated in solo and group exhibitions inside and outside Syria and created several notable sculptures and artworks, including \"My Heart Fell Unintentionally,\" \"Ramadan Shlash,\" and the statue of Harun al-Rashid.
\nAlongside his artistic experience, Ayman Nasser wrote stories and novels addressing humanitarian and social issues with great sensitivity. His works include the novels \"The Quilt\" and \"Roujin,\" as well as the short story collection \"Cloud Bet.\" He won the Ibn Qura al-Harrani Award for Short Story in 2008. Many critics praised his uniqueness and his ability to sculpt words as he sculpted stone.
\nWriter Issa Sheikh Hassan said, \"When 'The Quilt' was published, I quickly acquired it and was surprised twice: first by the places mentioned in the novel, such as Al-Ghamr and western Raqqa, including village names like Al-Marabit and Al-Hawish, and characters I could almost grasp, sharing memories with the author; and second by his linguistic flight in the novel.\"
\nHe considered Nasser's novel a profound human awareness of exile, death, and memory, turning personal experience into a mirror of broader Arab pain.
\nPoet Lamis Al-Rahbi recalled Nasser in exile in Turkey as a friend resembling the homeland and a true founder of the Writers' Forum in Urfa, a cultural space that gathered Syrian creatives and offered them hope amid the hardships of displacement.
\nAl-Rahbi viewed his passing not merely as a loss of a person but as the disappearance of a light from the Syrian cultural scene in exile.
\nAhmed Mouna, editor-in-chief of Otad Cultural Magazine, described Nasser's passing as the setting of an irreplaceable creative star. He was not only a creator but also a philosophical compass and a human refuge, writing to reveal the hidden beauty of reality and give pain another meaning.
\nWriter Abdul Hafiz Kalash described Nasser as a unifying cultural figure capable of building human and intellectual bridges from the first encounter. He highlighted Nasser's pivotal role in managing and activating the Literary Forum in Urfa, which became, thanks to his efforts, a vibrant cultural oasis exemplary in organization and continuity.
\nAyman Nasser's experience exemplifies the intellectual who bore the concerns of place and people, continuing his creative work both inside Syria and in exile. He contributed to transferring Syrian memory to broader spaces, and his artistic and literary output remains open for research and study within the context of contemporary Syrian cultural transformations, carrying artistic, human, and national significance.
", "tags": [ "Ayman Nasser", "Syrian Art", "Syrian Culture", "Syrian Freedom", "Syrian Exile", "Raqqa", "Syrian Revolution", "Sculpture", "Syrian Novel" ] }, "fr": { "title": "Ayman Nasser : Un héritage artistique multidisciplinaire et une perte avant le rêve syrien de liberté", "content": "Damas - Capital News
\nL'artiste syrien peintre, sculpteur et romancier Ayman Nasser est décédé, laissant derrière lui un héritage créatif diversifié combinant peinture, sculpture et narration, ainsi que son activisme culturel et sa position humanitaire en faveur de la liberté et de la dignité des Syriens.
\nNasser est décédé le 17 septembre 2024 dans la ville d'Urfa en Turquie, après avoir lutté contre la maladie. Il est parti avant de voir la chute du régime Assad, un rêve en lequel il croyait et qu'il soutenait depuis les premiers jours de la révolution syrienne. Il a payé ce prix par l'exil, la douleur et le déracinement, mais n'a jamais abandonné sa voix créative ni son rôle culturel.
\nAyman Nasser est né en 1958 dans le village d'Al-Marabit, dans la campagne de Raqqa. Il a grandi sur les rives de l'Euphrate, qui ont profondément influencé son âme et ses œuvres. Comme il le disait souvent : « Raqqa vit dans mon âme depuis l'enfance ; je ne peux pas imaginer vivre ailleurs avec la même intimité. »
\nIl a rejoint la Syndicat des Beaux-Arts de Syrie en 1981 et a dirigé la branche de Raqqa de l'Union des artistes plasticiens. Il fut l'un des fondateurs du mouvement artistique dans la ville.
\nNasser a travaillé comme professeur d'art pendant plus de trois décennies, enseignant la sculpture à l'Institut de préparation des enseignants entre 1992 et 2005, ainsi qu'au Centre des Beaux-Arts de 1978 à 2003.
\nIl a participé à des expositions individuelles et collectives en Syrie et à l'étranger, créant plusieurs sculptures et œuvres remarquables, notamment « Mon cœur est tombé par inadvertance », « Ramadan Shlash » et la statue d'Haroun al-Rachid.
\nParallèlement à son expérience artistique, Ayman Nasser a écrit des histoires et des romans abordant des questions humanitaires et sociales avec une grande sensibilité. Ses œuvres incluent les romans « La Couette » et « Roujin », ainsi que le recueil de nouvelles « Pari sur les nuages ». Il a reçu le prix Ibn Qura al-Harrani de la nouvelle courte en 2008. De nombreux critiques ont salué son originalité et sa capacité à sculpter les mots comme il sculptait la pierre.
\nL'écrivain Issa Sheikh Hassan a déclaré : « Lorsque 'La Couette' est sortie, je l'ai rapidement acquise et j'ai été surpris à deux reprises : d'abord par les lieux mentionnés dans le roman, tels qu'Al-Ghamr et l'ouest de Raqqa, avec des noms de villages comme Al-Marabit et Al-Hawish, et des personnages que je pouvais presque saisir, partageant des souvenirs avec l'auteur ; et ensuite par son envolée linguistique dans le roman. »
\nIl a considéré le roman de Nasser comme une profonde conscience humaine de l'exil, de la mort et de la mémoire, transformant l'expérience personnelle en miroir de la douleur arabe plus large.
\nLa poétesse Lamis Al-Rahbi a rappelé Nasser en exil en Turquie comme un ami ressemblant à la patrie et un véritable fondateur du Forum des écrivains à Urfa, un espace culturel qui rassemblait les créatifs syriens et leur offrait de l'espoir au milieu des difficultés du déplacement.
\nAl-Rahbi a vu son départ non seulement comme une perte d'une personne, mais comme la disparition d'une lumière de la scène culturelle syrienne en exil.
\nAhmed Mouna, rédacteur en chef du magazine culturel Otad, a décrit le départ de Nasser comme le coucher d'une étoile créative irremplaçable. Il n'était pas seulement un créateur, mais aussi une boussole philosophique et un refuge humain, écrivant pour révéler la beauté cachée de la réalité et donner une autre signification à la douleur.
\nL'écrivain Abdul Hafiz Kalash a décrit Nasser comme une figure culturelle unificatrice capable de construire des ponts humains et intellectuels dès la première rencontre. Il a souligné le rôle central de Nasser dans la gestion et l'animation du Forum littéraire à Urfa, qui est devenu, grâce à ses efforts, une oasis culturelle vivante exemplaire en organisation et continuité.
\nL'expérience d'Ayman Nasser illustre l'intellectuel qui a porté les préoccupations du lieu et des gens, poursuivant sa création à l'intérieur et en exil. Il a contribué à transférer la mémoire syrienne vers des espaces plus larges, et ses œuvres artistiques et littéraires restent ouvertes à la recherche et à l'étude dans le cadre des transformations culturelles syriennes contemporaines, portant des significations artistiques, humaines et nationales.
", "tags": [ "Ayman Nasser", "Art syrien", "Culture syrienne", "Liberté syrienne", "Exil syrien", "Raqqa", "Révolution syrienne", "Sculpture", "Roman syrien" ] }, "tr": { "title": "Ayman Nasser: Çok Yönlü Sanatsal Miras ve Suriye'nin Özgürlük Rüyasından Önceki Kayıp", "content": "Şam - Capital News
\nSuriyeli ressam, heykeltıraş ve romancı Ayman Nasser vefat etti. Arkasında resim, heykel ve anlatıyı birleştiren çeşitli yaratıcı bir miras, kültürel aktivizmi ve Suriyelilerin özgürlüğü ve onurunu destekleyen insani duruşu kaldı.
\nNasser, 17 Eylül 2024'te Türkiye'nin Urfa şehrinde hastalıkla mücadele ettikten sonra hayatını kaybetti. Suriye devriminin ilk günlerinden itibaren inandığı ve desteklediği Esad rejiminin düşüşünü göremeden ayrıldı. Bu bedeli sürgün, acı ve yer değiştirme olarak ödedi, ancak yaratıcı sesi ve kültürel rolünden asla vazgeçmedi.
\nAyman Nasser, 1958'de Rakka kırsalındaki Al-Marabit köyünde doğdu. Fırat kıyılarında büyüdü; bu, ruhunu ve eserlerini derinden etkiledi. Sık sık söylediği gibi: \"Rakka çocukluğumdan beri ruhumda yaşıyor; aynı samimiyetle başka bir yerde yaşamayı hayal edemem.\"
\n1981'de Suriye Güzel Sanatlar Sendikası'na katıldı ve Rakka Güzel Sanatçılar Birliği şubesine başkanlık etti. Şehirdeki sanatsal hareketin kurucularından biriydi.
\nNasser, 30 yılı aşkın süre sanat öğretmeni olarak çalıştı; 1992-2005 yılları arasında Öğretmen Hazırlama Enstitüsü'nde heykel dersleri verdi ve 1978'den 2003'e kadar Güzel Sanatlar Merkezi'nde görev yaptı.
\nHem Suriye içinde hem de dışında bireysel ve grup sergilerine katıldı; \"Kalbim Kazara Düştü\", \"Ramazan Şlaş\" ve Harun Reşid heykeli gibi dikkat çekici birçok heykel ve eser yarattı.
\nSanatsal deneyiminin yanı sıra, Ayman Nasser yüksek duyarlılıkla insani ve sosyal konuları ele alan hikayeler ve romanlar yazdı. \"Yorgan\" ve \"Rojin\" adlı romanları ile \"Bulut Bahsi\" adlı hikaye koleksiyonu yayımlandı. 2008'de İbn Kura el-Harrani Kısa Hikaye Ödülü'nü kazandı. Eleştirmenler, kelimeleri taş gibi yontma yeteneği ve özgünlüğü konusunda övgüde bulundu.
\nYazar İsa Şeyh Hasan şöyle dedi: \"'Yorgan' romanı yayımlandığında hemen aldım ve iki kez şaşırdım: Birincisi romandaki yerler, Al-Ghamr ve Rakka'nın batısı gibi, Al-Marabit ve Al-Hawish gibi köy isimleri ve neredeyse kavradığım karakterlerle paylaştığım anılar; ikincisi ise romandaki dil uçuşu.\"
\nNasser'in romanını, kişisel deneyimini daha geniş Arap acısının aynası haline getiren derin insani bilinçle sürgün, ölüm ve hafıza üzerine yazılmış bir eser olarak gördü.
\nŞair Lamis El-Rahbi, Nasser'i Türkiye'deki sürgünde vatanı andıran bir dost ve Urfa'daki Yazarlar Forumu'nun gerçek kurucusu olarak hatırladı; bu kültürel alan, Suriyeli yaratıcıları bir araya getirerek göç zorlukları arasında onlara umut sundu.
\nEl-Rahbi, onun ölümünün sadece bir kişinin kaybı değil, sürgündeki Suriye kültür sahnesinden bir ışığın yok olması olduğunu düşündü.
\nOtad Kültür Dergisi genel yayın yönetmeni Ahmed Mouna, Nasser'in ölümünü telafisi olmayan yaratıcı bir yıldızın batışı olarak nitelendirdi. O sadece bir yaratıcı değil, aynı zamanda felsefi bir pusula ve insani bir sığınaktı; gizli gerçekliğin güzelliğini ortaya koymak ve acıya başka bir anlam vermek için yazıyordu.
\nYazar Abdul Hafiz Kalash, Nasser'i ilk karşılaşmadan itibaren insani ve entelektüel köprüler kurabilen birleşik bir kültürel figür olarak tanımladı. Urfa'daki Edebiyat Forumu'nun yönetimi ve canlandırılmasındaki merkezi rolüne dikkat çekti; bu forum, onun çabaları sayesinde organizasyon ve süreklilikte örnek bir canlı kültürel vaha haline geldi.
\nAyman Nasser'in deneyimi, mekân ve insanın endişelerini taşıyan, hem içerde hem de sürgünde yaratıcı faaliyetlerini sürdüren entelektüelin örneğidir. Suriyeli hafızanın daha geniş alanlara taşınmasına katkıda bulundu ve sanatsal ile edebi üretimi, çağdaş Suriye kültürel dönüşümleri bağlamında araştırma ve incelemeye açık bir kaynak olmaya devam etmektedir; sanatsal, insani ve ulusal anlamlar taşımaktadır.
", "tags": [ "Ayman Nasser", "Syrian Art", "Syrian Culture", "Freedom", "Exile", "Raqqa", "Syrian Revolution", "Sculpture", "Novel" ] }, "ku": { "title": "Ayman Nasser: Mirasa Hunermendî ya Pirjimar û Wenda Pêşî Xewnê Azadiya Sûriyê", "content": "Damaskus - Capital News
\nHunermendê sûriyayî ya wêneçêker, heykelker û roman nivîskar Ayman Nasser mirî, piştî xwe mirasa hunermendiya cûda-cûda ya ku di nav wêne, heykel û çîrokbêjî de têkildar bû, û rolê wî ya çandî û rayedariya mirovahî ya ku ji azadiya sûriyayan û rûmetê wan piştgirî dike, ji xwe re maye.
\nNasser di 17ê Îlonê 2024an de li bajarê Urfa ya Tirkiyê mirî, piştî şerê nexweşî, berî ku xewnê ku wî bawer bû û ji destpêka şoreşa Sûriyê ve piştgirî kir, ku rejîma Esadê were ketin, bibîne. Wî bi xercê xwedî derbasbûna xwe, êş û penahî bû, lê qet ji dengê xwe ya çandî an jî rolê wî ya hunermendî nehatin derxistin.
\nAyman Nasser di sala 1958an de li gundê Al-Marabit li devera Raqa hatî dinyayê. Ew li kenarên Firatê mezin bû, ku ew jiyana wî û karên wî bi rêz kirin. Wekî wî her dem dibêje: “Raqa ji zarokbûnê heta niha di dilê min de dijî, ez nikarim xwe bibînim ku li her cihê din bi hevahîya wî cîhê dijîm.”
\nWî di sala 1981an de endamê Komîteya Hunerên Bedew a Sûriyê bû, û serokê şaxa Yekîtiya Hunermendên Wêneçêker li Raqa bû. Ew ji nav bingehên tevgera hunerî ya bajarê bû.
\nWî wekî mamosteya hunerê ji zêdetir ji sê deh salan xebitî, û di navbera 1992 û 2005an de di Enstîtuya Amadekirina Mamosteyan de hunera heykelê fêr kir, her weha ji 1978 heta 2003an de li Navenda Hunerên Wêneçêker jî fêr kir.
\nWî di nav pêşandanan hunerî yên kesane û komele de di Sûriyê û derveyî wê de beşdar bû, û gelek heykelan û karên wêneçêker ên nîşandan çêkir, wekî \"Dilê min bi xata ket\", \"Ramazan Şelaş\" û sûretê Harûn Reşîd.
\nLi hember tecrubeya wêneçêkeriya xwe, Ayman Nasser çîrok û roman nivîsand, û li ser mijarên mirovahî û civakî bi zimanekî hêrs û hêsasî xebitî. Wê romanên \"Lihaf\" û \"Rojîn\" weşand, û koleksiyona çîrokan \"Rihanê Heyv\" jî derket. Wî di sala 2008an de xelata Ibn Qura al-Harrani ya çîroka kurt bistî. Gelek kritikvan ji taybetmendiya wî û karê wî ya ku bi peyvên wekî bi keviran heykel dike, pîroz kirin.
\nNivîskar Issa Sheikh Hassan got: “Dema ku romana 'Lihaf' derket, ez zû wergirtim û du caran şaş bûm: yekem li cihên romana, wekî al-Ghamr û rojavayê Raqa, navên gundan wekî Al-Marabit û Al-Hawish û navên pêşîyên ku ez dikarim bigrim û bi wî re bîranîn parve kirim; duyem jî rêya wî ya ku di romana de bi zimanê xwe balafir dike.”
\nWî bawer kir ku Ayman Nasser romana xwe ya dervebûnê, mirin û bîranîn bi têgihiştina mirovahî ya giran nivîsand, ku tecrubeya kesane bûye şeşeya êşê erebî ya mezintr.
\nŞairê Lamis Al-Rahbi wêneyê Ayman Nasser di penahiyê Tirkiyê de bîranî, wekî hevalek ku wateya welatî dike, û bingehkerê rastîn a Civata Nivîskarên li Urfa, ku ew cihê çandî ya ku hunermendên sûriyayî li hev girtin û di nav giraniya penahiyê de ji wan hewldanê da.
\nLamis Al-Rahbi difikir ku mirina wî ne tenê wenda kirina kesekî bû, lê wenda kirina ronahiyek ji sahneyê çandî ya sûriyayî di penahiyê de bû.
\nSerokê weşanxaneya kovara çandî ya Otad, Ahmed Mouna, mirina Ayman Nasser wekî ketina stêrka hunermendî ya negerandinê nîşan da. Ew ne tenê hunermend bû, lê her weha rêberê felsefî û panahiyek mirovahî bû, ku nivîsand da ku bedewiya rastiyê veşartî vekire û êşê mezin maneya din bidê.
\nNivîskar Abdul Hafiz Kalash Ayman Nasser wekî kesekî çandî ya yekbûyî nîşan da, ku dikare ji destpêka yekemîn civînê pirtûkên mirovahî û zanistî ava bike. Ew di rolê sereke ya rêveberiya û çalakbûna Civata Edebî ya li Urfa de bû, ku bi hewlên wî bûye oazeya çandî ya bi jîyan, ku nimûneya rêxistin û domdarî ye.
\nTecrubeya Ayman Nasser nimûneya rûmetdarê ku giraniya cîh û mirov digire, û berdewamî li hunerê xwe di nav welat û penahiyê de dike. Ew beşdarî veguhastina bîranîna sûriyê bo cîhanên mezintr bû, û berhemên wî hunermendî û edebî bûne materyaleke vekirî bo lêkolîn û xwendin di çarçoveya guherînên çandî yên nûjen a sûriyê de, ku tê de maneyên hunermendî, mirovahî û neteweyî hene.
", "tags": [ "Ayman Nasser", "Hunera Sûriyê", "Çanda Sûriyê", "Azadiya Sûriyê", "Penahî", "Raqa", "Şoreşa Sûriyê", "Heykel", "Roman" ] }, "ru": { "title": "Айман Насер: Многостороннее художественное наследие и утрата перед сирийской мечтой о свободе", "content": "Дамаск - Capital News
\nСирийский художник, скульптор и писатель Айман Насер ушёл из жизни, оставив после себя разнообразное творческое наследие, объединяющее живопись, скульптуру и повествование, а также свою культурную деятельность и гуманитарную позицию в поддержку свободы и достоинства сирийцев.
\nНасер скончался 17 сентября 2024 года в турецком городе Урфа после борьбы с болезнью. Он не дожил до падения режима Асада — мечты, в которую верил и которую поддерживал с первых дней сирийской революции. За это он заплатил изгнанием, болью и ссылкой, но никогда не отказался от своего творческого голоса и культурной роли.
\nАйман Насер родился в 1958 году в деревне Аль-Марибит в окрестностях Ракки. Он вырос на берегах Евфрата, которые глубоко повлияли на его душу и творчество. Как он часто говорил: «Ракка живёт в моей душе с детства; я не могу представить себе жизнь в другом месте с такой же близостью».
\nВ 1981 году он вступил в Союз изобразительных искусств Сирии и возглавил отделение Союза художников в Ракке. Был одним из основателей художественного движения в городе.
\nНасер работал преподавателем искусства более трёх десятилетий, преподавал скульптуру в Институте подготовки учителей с 1992 по 2005 год, а также в Центре изобразительных искусств с 1978 по 2003 годы.
\nОн участвовал в персональных и групповых выставках внутри Сирии и за её пределами, создал ряд заметных скульптур и произведений искусства, включая «Моё сердце упало случайно», «Рамадан Шалаш» и статую Харуна ар-Рашида.
\nПомимо художественного опыта, Айман Насер писал рассказы и романы, затрагивая гуманитарные и социальные вопросы с высокой чувствительностью. Среди его работ — романы «Одеяло» и «Руджин», а также сборник рассказов «Облачная ставка». В 2008 году он получил премию имени Ибн Куры аль-Харрани за короткий рассказ. Многие критики отметили его уникальность и способность вырезать слова, как он вырезал камень.
\nПисатель Исса Шейх Хасан сказал: «Когда вышел роман „Одеяло“, я сразу же его приобрёл и был дважды удивлён: во-первых, местами, упомянутыми в романе, такими как Аль-Гамр и западная Ракка, с названиями деревень Аль-Марибит и Аль-Хавиш и персонажами, которых я почти мог схватить, разделяя с автором воспоминания; во-вторых, его языковым полётом в романе».
\nОн считал, что Насер написал роман о изгнании, смерти и памяти с глубоким гуманистическим осознанием, превратив личный опыт в зеркало более широкой арабской боли.
\nПоэтесса Ламис аль-Рахби вспомнила Насера в изгнании в Турции как друга, напоминающего родину, и настоящего основателя Литературного форума в Урфе — культурного пространства, которое объединяло сирийских творцов и давало им надежду среди трудностей беженства.
\nАль-Рахби считает, что его уход — это не просто потеря человека, а исчезновение света с сирийской культурной сцены в изгнании.
\nГлавный редактор культурного журнала «Отад» Ахмад Муна назвал уход Насера закатом незаменимой творческой звезды. Он был не только творцом, но и философским компасом и человеческим убежищем, писавшим, чтобы раскрыть скрытую красоту реальности и придать боли иной смысл.
\nПисатель Абдул Хафиз Калаш описал Насера как объединяющую культурную фигуру, способную строить человеческие и интеллектуальные мосты с первой встречи. Он подчеркнул ключевую роль Насера в управлении и активизации Литературного форума в Урфе, который благодаря его усилиям стал живым культурным оазисом, примером организации и устойчивости.
\nОпыт Аймана Насера является примером интеллигента, который нес заботы о месте и человеке, продолжая своё творческое дело как внутри страны, так и в изгнании. Он способствовал переносу сирийской памяти в более широкие пространства, а его художественное и литературное наследие остаётся открытым для исследований и изучения в контексте современных культурных трансформаций Сирии, неся художественные, гуманитарные и национальные значения.
", "tags": [ "Айман Насер", "Сирийское искусство", "Сирийская культура", "Свобода Сирии", "Сирийское изгнание", "Ракка", "Сирийская революция", "Скульптура", "Сирийский роман" ] }, "fa": { "title": "ایمن ناصر: میراث هنری چندوجهی و فقدانی پیش از رویای آزادی سوریه", "content": "دمشق - Capital News
\nایمن ناصر، هنرمند نقاش، مجسمهساز و نویسنده سوری، درگذشت و میراث خلاقانه متنوعی از خود به جای گذاشت که ترکیبی از نقاشی، مجسمهسازی و روایت بود، همراه با فعالیت فرهنگی و موضع انسانی او در حمایت از آزادی و کرامت مردم سوریه.
\nناصر در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۴ در شهر اورفا ترکیه پس از مبارزه با بیماری درگذشت. او پیش از دیدن سقوط رژیم اسد که از روزهای نخستین انقلاب سوریه به آن ایمان داشت و از آن حمایت میکرد، از دنیا رفت. او هزینه این باور را با تبعید، درد و آوارگی پرداخت، اما هرگز از صدای خلاقانه و نقش فرهنگی خود دست نکشید.
\nایمن ناصر در سال ۱۹۵۸ در روستای المریبط در حومه رقه متولد شد. او در کنار رود فرات بزرگ شد که تأثیر عمیقی بر روح و آثارش داشت. همانطور که اغلب میگفت: «رقه از کودکی در جان من زندگی میکند؛ نمیتوانم زندگی در جای دیگری را با همان صمیمیت تصور کنم.»
\nاو در سال ۱۹۸۱ به اتحادیه هنرمندان تجسمی سوریه پیوست و ریاست شاخه رقه این اتحادیه را بر عهده داشت. او از بنیانگذاران جنبش هنری در این شهر بود.
\nناصر بیش از سه دهه به عنوان مدرس هنر فعالیت کرد و بین سالهای ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۵ در مؤسسه آموزش معلمان به تدریس مجسمهسازی پرداخت و از سال ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۳ در مرکز هنرهای تجسمی نیز تدریس کرد.
\nاو در نمایشگاههای انفرادی و گروهی در داخل و خارج از سوریه شرکت داشت و چندین مجسمه و اثر برجسته از جمله «قلبم ناخواسته افتاد»، «رمضان شلاش» و مجسمه هارون الرشید را خلق کرد.
\nعلاوه بر تجربه هنری خود، ایمن ناصر داستان و رمان نوشت و به مسائل انسانی و اجتماعی با زبانی حساس پرداخت. آثار او شامل رمانهای «لحاف» و «روجین» و مجموعه داستان کوتاه «شرطبندی ابر» است. او در سال ۲۰۰۸ جایزه ابن قرة الحرانى را برای داستان کوتاه دریافت کرد. بسیاری از منتقدان به ویژگیهای منحصر به فرد او و تواناییاش در حکاکی کلمات همانند سنگ اشاره کردهاند.
\nنویسنده عیسی شیخ حسن گفت: «وقتی رمان ‘لحاف’ منتشر شد، فوراً آن را تهیه کردم و دوبار شگفتزده شدم: اول به خاطر مکانهای رمان مانند الغمر و غرب رقه، با نامهای روستاهایی مثل المریبط و الحویش و شخصیتهایی که تقریباً میتوانستم درک کنم و خاطراتی را با نویسنده شریک شدم؛ دوم به خاطر پرواز زبانی در رمان.»
\nاو معتقد بود ناصر رمانی درباره غربت، مرگ و حافظه با آگاهی انسانی عمیق نوشته که تجربه شخصی را به آیینهای از درد گستردهتر عربی تبدیل کرده است.
\nشاعر لمیس الرحبی تصویر ناصر را در تبعید در ترکیه به عنوان دوستی شبیه وطن و بنیانگذار واقعی انجمن نویسندگان در اورفا به یاد آورد؛ فضایی فرهنگی که خلاقان سوری را گرد هم آورد و در میان سختیهای پناهندگی به آنها امید بخشید.
\nالرحبی معتقد است که فقدان او تنها از دست دادن یک فرد نبود، بلکه غیاب نوری از صحنه فرهنگی سوریه در تبعید بود.
\nاحمد مونه، سردبیر مجله فرهنگی اوتاد، درگذشت ناصر را غروب ستارهای خلاق و جبرانناپذیر دانست. او نه تنها یک خالق بود بلکه قطبنمای فکری و پناهگاه انسانی بود که مینوشت تا زیبایی پنهان واقعیت را آشکار کند و درد را معنای دیگری بخشد.
\nنویسنده عبدالحافظ کلش ناصر را شخصیتی فرهنگی و متحد توصیف کرد که قادر به ساختن پلهای انسانی و معرفتی از اولین دیدار بود. او به نقش محوری ناصر در مدیریت و فعالسازی انجمن ادبی در اورفا اشاره کرد که به لطف تلاشهای او به واحهای فرهنگی زنده و نمونه در سازماندهی و تداوم تبدیل شده است.
\nتجربه ایمن ناصر نمونهای از روشنفکری است که دغدغه مکان و انسان را بر دوش کشید و فعالیت خلاقانهاش را در داخل و تبعید ادامه داد. او در انتقال حافظه سوری به فضاهای گستردهتر مشارکت داشت و آثار هنری و ادبیاش همچنان مادهای باز برای پژوهش و مطالعه در چارچوب تحولات فرهنگی معاصر سوریه است که حامل معانی هنری، انسانی و ملی میباشد.
", "tags": [ "ایمن ناصر", "هنر سوریه", "فرهنگ سوریه", "آزادی سوریه", "تبعید سوریه", "رقه", "انقلاب سوریه", "مجسمه سازی", "رمان سوری" ] } }