دمشق-العاصمة نيوز
\n\nيُعد المطبخ الحلبي من أعرق المطابخ في العالم العربي، ليس فقط لغناه وتنوّع أطباقه، بل لكونه موثّقاً في مصادر تاريخية تعود إلى قرون، ما يجعله جزءاً أصيلاً من التراث الحضاري للمدينة، وفق ما ذكره مؤرخون وكتّاب طبخ في العصرين العباسي والأيوبي.
\n\nويؤكد الباحثون أن موقع حلب على طرق التجارة القديمة ساهم في جعل مطبخها نتاج تفاعل حضاري بين المطبخ الشامي والتركي والهندي والأرمني، وهو ما انعكس على تنوّع النكهات وثراء الوصفات، بحسب ما تشير إليه كتب الطبخ التاريخية.
\n\nيُعتبر كتاب «الوصلة إلى الحبيب في وصف الطيبات والطيب» للمؤرخ الحلبي كمال الدين ابن العديم (القرن الثالث عشر الميلادي) المصدر الأكثر ارتباطاً بالمطبخ الحلبي، حيث أورد ابن العديم في كتابه وصفات متنوعة لأطعمة كانت شائعة في حلب خلال العصر الأيوبي، موثّقاً طرق الطهي واستخدام التوابل، كما تناول صناعة العطور والمستحضرات الطبية، ما يدل – بحسبه – على ارتباط الطعام بالصحة والرفاه الاجتماعي في تلك الفترة.
\n\nفي السياق ذاته، يشير المختصون إلى أن المطبخ الحلبي تأثر وأثر بالمطبخ العباسي، كما توضح كتب الطبخ البغدادية القديمة، حيث أورد ابن سيار الوراق في كتابه «الطبيخ» أكثر من 600 وصفة موزعة على 132 فصلاً، تناولت أطعمة رائجة في بغداد خلال القرن العاشر الميلادي مع نصائح غذائية وصحية، وهي وصفات يرجّح الباحثون انتقالها إلى مدن كبرى مثل حلب بفعل التواصل الثقافي داخل الدولة الإسلامية. كما وثّق محمد بن الحسن البغدادي في كتابه «الطبيخ» وصفات مشابهة تعكس تطور فن الطهي في تلك المرحلة.
\n\nمن جهة أخرى، أورد ابن رزين التجيبي في كتابه «فضالة الخوان في طيبات الطعام والألوان» وصفاً دقيقاً للمطبخ الأندلسي والمغربي في القرن الثالث عشر، ورغم البعد الجغرافي، يرى الباحثون – كما تشير نصوص الكتاب – وجود تقاطع واضح في استخدام المكونات والتوابل مع المطبخ الحلبي، نتيجة انتقال السلع والأفكار عبر طرق التجارة.
\n\nتُجمع المصادر التاريخية على أن المطبخ الحلبي تميز باستخدام لحم الضأن، البرغل، زيت الزيتون، والتوابل المركّبة.
وتبقى الكبة الطبق الأشهر، حيث أوردت المصادر المحلية تعدد أنواعها وطرق تحضيرها، من الكبة اللبنية إلى السفرجلية والمشوية.
كما اشتهرت حلب بالمحاشي، ولا سيما اليبرق، حتى لُقّبت تاريخياً بـ «أم الكبب والمحاشي»، وفق ما تناقلته كتب التراث الشعبي.
أما الحلويات الحلبية، فقد ارتبطت – بحسب المصادر – باستخدام الفستق الحلبي والسمن البلدي، ما منحها مكانة خاصة بين الحلويات الشرقية.
وكانت منظمة الأمم المتحدة للتربية والعلم والثقافة (اليونسكو) قد أدرجت عام 1986 مدينة حلب القديمة على لائحة التراث العالمي، معتبرة إياها نموذجاً فريداً لمدينة تاريخية متكاملة تضم طبقات حضارية متعاقبة من العصور الحثّية، والهلنستية، والرومانية، والبيزنطية، وصولاً إلى الفترات الإسلامية المختلفة، كما ورد في تقرير المنظمة حول المواقع التراثية في سوريا.
", "tags": [ "المطبخ الحلبي", "التراث الحضاري", "حلب", "الطبخ العربي", "التاريخ", "اليونسكو" ] }, "en": { "title": "Aleppo Cuisine: A Heritage Documented in the Oldest Arabic Books", "content": "Damascus - Al-Asima News
\n\nAleppo cuisine is considered one of the most ancient kitchens in the Arab world, not only due to its richness and variety of dishes but also because it is documented in historical sources dating back centuries, making it an integral part of the city's cultural heritage, according to historians and culinary writers from the Abbasid and Ayyubid eras.
\n\nResearchers confirm that Aleppo's location on ancient trade routes contributed to its cuisine being a product of cultural interaction between Levantine, Turkish, Indian, and Armenian cuisines, reflected in the diversity of flavors and richness of recipes, as indicated by historical cookbooks.
\n\nThe book \"Al-Waslah ila al-Habib fi Wasf al-Tayyibat wal-Tayyib\" by Aleppine historian Kamal al-Din Ibn al-Adim (13th century AD) is considered the most closely linked source to Aleppo cuisine. Ibn al-Adim included various recipes for foods popular in Aleppo during the Ayyubid period, documenting cooking methods, spice usage, and also covering perfume and medicinal preparations, indicating the connection between food, health, and social welfare at the time.
\n\nSimilarly, specialists note that Aleppo cuisine was both influenced by and influenced Abbasid cuisine, as shown in ancient Baghdad cookbooks. Ibn Sayyar al-Warraq's book \"Al-Tabikh\" contains over 600 recipes across 132 chapters, featuring foods popular in Baghdad during the 10th century AD, along with dietary and health advice. Researchers believe these recipes spread to major cities like Aleppo through cultural exchange within the Islamic state. Muhammad ibn al-Hasan al-Baghdadi also documented similar recipes in his \"Al-Tabikh,\" reflecting the culinary advancement of that era.
\n\nAdditionally, Ibn Razin al-Tujibi's book \"Fadalah al-Khawan fi Tayyibat al-Ta'am wal-Alwan\" offers a detailed description of Andalusian and Moroccan cuisines in the 13th century. Despite geographical distance, researchers observe a clear overlap in ingredients and spices with Aleppo cuisine, resulting from the movement of goods and ideas along trade routes.
\n\nHistorical sources agree that Aleppo cuisine is characterized by the use of lamb, bulgur, olive oil, and complex spices.
The most famous dish remains kibbeh, with local sources documenting multiple varieties and preparation methods, from yogurt-based kibbeh to safarjali and grilled versions.
Aleppo is also renowned for its stuffed dishes, especially warak enab (vine leaves), earning it the historical nickname \"Mother of Kibbeh and Stuffed Dishes,\" as recorded in folk heritage books.
As for Aleppine sweets, sources link them to the use of Aleppo pistachios and traditional clarified butter, granting them a special status among Eastern desserts.
In 1986, the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) inscribed Aleppo's old city on the World Heritage List, recognizing it as a unique example of an integrated historic city with successive layers of civilizations from the Hittite, Hellenistic, Roman, Byzantine, and various Islamic periods, as noted in the organization's report on heritage sites in Syria.
", "tags": [ "Aleppo cuisine", "Cultural heritage", "Aleppo", "Arab cuisine", "History", "UNESCO" ] }, "fr": { "title": "La cuisine d'Alep : un patrimoine documenté dans les plus anciens livres arabes", "content": "Damas - Al-Asima News
\n\nLa cuisine d'Alep est considérée comme l'une des plus anciennes cuisines du monde arabe, non seulement pour sa richesse et la diversité de ses plats, mais aussi parce qu'elle est documentée dans des sources historiques remontant à plusieurs siècles, ce qui en fait une partie intégrante du patrimoine culturel de la ville, selon des historiens et des auteurs culinaires des époques abbasside et ayyoubide.
\n\nLes chercheurs confirment que la position d'Alep sur les anciennes routes commerciales a contribué à faire de sa cuisine un produit d'interactions culturelles entre les cuisines levantine, turque, indienne et arménienne, ce qui se reflète dans la diversité des saveurs et la richesse des recettes, comme le montrent les livres de cuisine historiques.
\n\nLe livre « Al-Waslah ila al-Habib fi Wasf al-Tayyibat wal-Tayyib » de l'historien aleppin Kamal al-Din Ibn al-Adim (XIIIe siècle) est considéré comme la source la plus étroitement liée à la cuisine d'Alep. Ibn al-Adim y a inclus diverses recettes pour des aliments populaires à Alep durant la période ayyoubide, documentant les méthodes de cuisson, l'utilisation des épices, et abordant également la fabrication de parfums et de préparations médicinales, indiquant le lien entre nourriture, santé et bien-être social à l'époque.
\n\nDe même, les spécialistes notent que la cuisine d'Alep a été influencée par la cuisine abbasside et l'a influencée en retour, comme le montrent les anciens livres de cuisine bagdadis. Le livre « Al-Tabikh » d'Ibn Sayyar al-Warraq contient plus de 600 recettes réparties sur 132 chapitres, présentant des aliments populaires à Bagdad au Xe siècle, avec des conseils diététiques et sanitaires. Les chercheurs pensent que ces recettes se sont diffusées vers des grandes villes comme Alep grâce aux échanges culturels au sein de l'État islamique. Muhammad ibn al-Hasan al-Baghdadi a également documenté des recettes similaires dans son « Al-Tabikh », reflétant l'avancement culinaire de cette époque.
\n\nPar ailleurs, le livre d'Ibn Razin al-Tujibi « Fadalah al-Khawan fi Tayyibat al-Ta'am wal-Alwan » offre une description détaillée des cuisines andalouse et marocaine au XIIIe siècle. Malgré la distance géographique, les chercheurs observent un chevauchement clair dans l'utilisation des ingrédients et des épices avec la cuisine d'Alep, résultat du déplacement des marchandises et des idées via les routes commerciales.
\n\nLes sources historiques s'accordent à dire que la cuisine d'Alep se caractérise par l'utilisation de l'agneau, du boulgour, de l'huile d'olive et des épices complexes.
Le plat le plus célèbre reste la kibbeh, avec des sources locales documentant de multiples variétés et méthodes de préparation, de la kibbeh au yaourt à la safarjali et aux versions grillées.
Alep est également réputée pour ses plats farcis, notamment le warak enab (feuilles de vigne), ce qui lui a valu le surnom historique de « Mère de la kibbeh et des plats farcis », selon les livres du patrimoine populaire.
Quant aux douceurs aleppines, les sources les associent à l'utilisation des pistaches d'Alep et du beurre clarifié traditionnel, leur conférant une place particulière parmi les desserts orientaux.
En 1986, l'Organisation des Nations unies pour l'éducation, la science et la culture (UNESCO) a inscrit la vieille ville d'Alep sur la liste du patrimoine mondial, la reconnaissant comme un exemple unique de ville historique intégrée comprenant des couches successives de civilisations des époques hittite, hellénistique, romaine, byzantine et des différentes périodes islamiques, comme indiqué dans le rapport de l'organisation sur les sites du patrimoine en Syrie.
", "tags": [ "Cuisine d'Alep", "Patrimoine culturel", "Alep", "Cuisine arabe", "Histoire", "UNESCO" ] }, "tr": { "title": "Halep Mutfağı: En Eski Arap Kitaplarında Belgelenmiş Bir Miras", "content": "Şam - Al-Asima News
\n\nHalep mutfağı, sadece zenginliği ve çeşitli yemekleriyle değil, aynı zamanda yüzyıllar öncesine dayanan tarihi kaynaklarda belgelenmiş olmasıyla Arap dünyasının en köklü mutfaklarından biri olarak kabul edilir. Bu durum, kentin kültürel mirasının ayrılmaz bir parçası olduğunu göstermektedir; bu, Abbasi ve Eyyubi dönemlerinden tarihçiler ve yemek yazarları tarafından belirtilmiştir.
\n\nAraştırmacılar, Halep'in eski ticaret yolları üzerindeki konumunun, mutfağının Şam, Türk, Hint ve Ermeni mutfakları arasında kültürel bir etkileşim ürünü olmasını sağladığını ve bunun da tarihi yemek kitaplarında belirtildiği gibi lezzet çeşitliliği ve zengin tariflere yansıdığını doğrulamaktadır.
\n\nHalepli tarihçi Kamal al-Din Ibn al-Adim'in (13. yüzyıl) \"Al-Waslah ila al-Habib fi Wasf al-Tayyibat wal-Tayyib\" adlı kitabı, Halep mutfağıyla en yakından ilişkili kaynak olarak kabul edilir. Ibn al-Adim, kitabında Eyyubi döneminde Halep'te yaygın olan çeşitli yemek tariflerini, pişirme yöntemlerini ve baharat kullanımını belgeleyerek ayrıca parfüm ve tıbbi preparatların üretimini de ele almıştır. Bu da, o dönemde yemek ile sağlık ve sosyal refah arasındaki bağlantıyı göstermektedir.
\n\nAynı şekilde, uzmanlar Halep mutfağının Abbasi mutfağından etkilendiğini ve aynı zamanda ona etki ettiğini belirtmektedir. Bu durum eski Bağdat yemek kitaplarında görülmektedir. Ibn Sayyar al-Warraq'ın \"Al-Tabikh\" adlı kitabında 132 bölümde 600'den fazla tarif yer almakta olup, 10. yüzyılda Bağdat'ta popüler olan yemekler ve beslenme ile sağlık önerileri bulunmaktadır. Araştırmacılar, bu tariflerin İslam devletindeki kültürel iletişim yoluyla Halep gibi büyük şehirlere yayıldığını düşünmektedir. Muhammed ibn al-Hasan al-Baghdadi de \"Al-Tabikh\" adlı kitabında benzer tarifleri belgeleyerek o dönemdeki yemek sanatının gelişimini yansıtmaktadır.
\n\nÖte yandan, Ibn Razin al-Tujibi'nin \"Fadalah al-Khawan fi Tayyibat al-Ta'am wal-Alwan\" adlı kitabı, 13. yüzyılda Endülüs ve Fas mutfaklarının ayrıntılı bir tanımını sunar. Coğrafi uzaklığa rağmen, araştırmacılar kitabın metinlerinin de belirttiği gibi, ticaret yolları aracılığıyla mal ve fikirlerin geçişi sonucu Halep mutfağı ile malzeme ve baharat kullanımında belirgin bir kesişme olduğunu gözlemlemektedir.
\n\nTarihî kaynaklar, Halep mutfağının kuzu eti, bulgur, zeytinyağı ve karma baharat kullanımı ile öne çıktığını belirtmektedir.
En ünlü yemek olan kibbe, yerel kaynaklarda yoğurtlu kibbe, seferjali ve ızgara çeşitleri dahil olmak üzere birçok türü ve hazırlanış biçimini içermektedir.
Halep, özellikle yaprak sarma (yaprak dolması) ile de tanınır ve halk mirası kitaplarına göre tarihsel olarak \"kibbe ve dolmaların anası\" olarak anılmıştır.
Halep tatlıları ise, kaynaklara göre, Halep fıstığı ve yöresel sade yağ kullanımıyla ilişkilendirilmiş olup, doğu tatlıları arasında özel bir konuma sahiptir.
Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO), 1986 yılında Halep'in eski kentini Dünya Mirası Listesi'ne alarak, Hitit, Helenistik, Roma, Bizans ve çeşitli İslami dönemlerden gelen ardışık medeniyet katmanlarını içeren entegre bir tarihi şehir örneği olarak tanımıştır. Bu, örgütün Suriye'deki miras alanları raporunda belirtilmiştir.
", "tags": [ "Halep mutfağı", "Kültürel miras", "Halep", "Arap mutfağı", "Tarih", "UNESCO" ] }, "ku": { "title": "Xwarina Halepê: Mîraseke Belgekirî di Kevnên Pirtûkên Erebî de", "content": "Dimashq - Al-Asima News
\n\nXwarina Halepê wek yek ji kevnên xwarinên cîhanê ya cîhanê erebî tê hesibandin, ne tenê ji ber zêdetirî û cûreyên xwarinên wê, lê her weha ji ber ku di çavkaniyên dîrokî de ku heta sedeman berê hatine belgekirin, ku wê yek beşek bingehîn ji mirasa çandî ya bajarê dike, li gorî dîrokvan û nivîskarên xwarinê di dema Abbasi û Eyyûbî de.
\n\nLêkolîneran piştrast dikin ku cîhê Halepê li ser rêyên bazirganiyê ya kevnî, xwarina wê wek encama têkiliyeke çandî di navbera xwarina Şamî, Tirkî, Hindî û Ermenî de kir, ku ev di cûreyên têkiliyê û dewlemendiya fermanan de tê xuyang kirin, wek ku pirtûkên xwarinê ya dîrokî nîşan dide.
\n\nPirtûka \"Al-Waslah ila al-Habib fi Wasf al-Tayyibat wal-Tayyib\" ya dîroknasê Halepî Kamal al-Din Ibn al-Adim (sedsala 13-î) wek çavkaniyê herî girîng û girêdayî bi xwarina Halepê tê hesibandin. Ibn al-Adim di pirtûka xwe de fermanên cûrbecûr ji xwarinên ku di dema Eyyûbî de di Halepê de bûn populer, belge kir, rêyên xwarinê, bikaranîna bîberan û her weha çêkirina atiran û amadekirina darûyan jî guhdarî kir, ku ev nîşan dide girêdayîya xwarinê bi tenduristî û serketina civakî di wê demê de.
\n\nDi heman demê de, taybetmendên zanistî nîşan dide ku xwarina Halepê ji xwarina Abbasi tesîr girt û tesîr jî da, wek ku pirtûkên kevnên xwarinê ya Bagdadî nîşan dide. Ibn Sayyar al-Warraq di pirtûka xwe \"Al-Tabikh\" de zêdetir ji 600 ferman li ser 132 bab belav kir, ku di sedsala 10-î de di Bagdadê de populer bûn, bi şîrove û pêşniyazên xwarinê û tenduristiyê re, û lêkolîneran bawer dikin ku ev fermanan ji ber têkilîya çandî di nav dewleta Îslamî de veguherînek mezin wek Halepê şandin. Hêvîdariyên Muhammad ibn al-Hasan al-Baghdadi jî di pirtûka xwe \"Al-Tabikh\" de fermanên wekhev belge kirin ku pêşkeftina hunera xwarinê di wê dema de nîşan dide.
\n\nJi aliyê din, Ibn Razin al-Tujibi di pirtûka xwe \"Fadalah al-Khawan fi Tayyibat al-Ta'am wal-Alwan\" de şiroveke hêsan a xwarina Andalusî û Morokoyê di sedsala 13-î de da. Herçend cîhê dûr be, lê lêkolîneran wek ku nivîsarên pirtûkê nîşan dide, hevparîyek zelal di bikaranîna materyalan û bîberan bi xwarina Halepê de hene, ku encamê ji veguhastina mal û ramanên li rêyên bazirganiyê ye.
\n\nÇavkaniyên dîrokî hevdu diyar dikin ku xwarina Halepê bi bikaranîna goştê mêrîşk, burghul, zeytûnzeyt û bîberên tevahî taybet e.
Kibbeh herî navdar e, ku çavkaniyên herêmî cûre-cûreyên wê û rêyên amadekirina wê ji kibbeh ya bi mast re heta seferjaliyê û grill kirin belge kirin.
Her weha Halep bi meşhuriyê ya xwarinên tije, bi taybetî yebraq, nasnameyek dîrokî wek \"Daya kibbeh û xwarinên tije\" wergirt, wek ku di pirtûkên mirasa gelî de hatî şandin.
Ji aliyê aşîtî, xwarinên şîrîn a Halepê bi bikaranîna fıstiqê Halepî û semnê herêmî tê girêdan, ku wê wan di nav şîrînên rojhilatî de cihê taybetî daye.
Di sala 1986-an de, Rêxistina Neteweyên Yekbûyî ya Perwerdehî, Zanistî û Çandî (UNESCO) bajarê kevn a Halepê li lîsteya Mîrasa Cîhanê zêde kir, wê wek nimûneya taybet a bajarê dîrokî ya tevahî tê hesibandin ku qata çandên pêşîn yên ji dema Hewtî, Helenîstîk, Romî, Bizantî û dema Îslamî yên cûda yên berdewam tê de hene, wek ku di rapora rêxistinê ya li ser malperên mîrasa Sûriyê de hatî qeyd kirin.
", "tags": [ "Xwarina Halepê", "Mîrasa çandî", "Halep", "Xwarina erebî", "Dîrok", "UNESCO" ] }, "ru": { "title": "Алеппская кухня: наследие, задокументированное в древнейших арабских книгах", "content": "Дамаск - Al-Asima News
\n\nАлеппская кухня считается одной из самых древних в арабском мире не только благодаря своему богатству и разнообразию блюд, но и потому, что она задокументирована в исторических источниках, датируемых веками назад, что делает её неотъемлемой частью культурного наследия города, согласно историкам и кулинарным писателям эпох Аббасидов и Айюбидов.
\n\nИсследователи подтверждают, что расположение Алеппо на древних торговых путях способствовало тому, что кухня города стала результатом культурного взаимодействия между левантийской, турецкой, индийской и армянской кухнями, что отражается в разнообразии вкусов и богатстве рецептов, как указано в исторических кулинарных книгах.
\n\nКнига «Аль-Васла иля аль-Хабиб фи Васф ат-Таййибат уат-Таййиб» алеппинского историка Камаля ад-Дина Ибн аль-Адима (XIII век н.э.) считается самым тесно связанным источником с алеппской кухней. В ней Ибн аль-Адим включил различные рецепты блюд, популярных в Алеппо в эпоху Айюбидов, задокументировал методы приготовления, использование специй, а также описал производство духов и медицинских средств, что указывает на связь между пищей, здоровьем и социальным благополучием того времени.
\n\nСпециалисты также отмечают, что алеппская кухня была под влиянием и влияла на аббасидскую кухню, что отражено в древних кулинарных книгах Багдада. В книге Ибн Сайяра аль-Варрака «Аль-Табих» содержится более 600 рецептов, распределённых по 132 главам, описывающих популярные блюда Багдада X века н.э., а также даются советы по питанию и здоровью. Исследователи предполагают, что эти рецепты распространялись в крупные города, такие как Алеппо, благодаря культурным связям внутри исламского государства. Мухаммад ибн аль-Хасан аль-Багдади также задокументировал похожие рецепты в своей книге «Аль-Табих», отражая уровень развития кулинарного искусства того периода.
\n\nКроме того, в книге Ибн Разина ат-Туджиби «Фадала аль-Хаван фи Таййибат ат-Таам уаль-Алван» даётся подробное описание андалузской и марокканской кухонь XIII века. Несмотря на географическую удалённость, исследователи отмечают явное пересечение в использовании ингредиентов и специй с алеппской кухней, что является результатом перемещения товаров и идей по торговым путям.
\n\nИсторические источники сходятся во мнении, что алеппская кухня характеризуется использованием баранины, булгура, оливкового масла и сложных специй.
Самым известным блюдом остаётся киббе, местные источники описывают множество его видов и способов приготовления — от киббе с йогуртом до сафарджали и жареного варианта.
Алеппо также славится своими фаршированными блюдами, особенно долмой, за что город исторически получил прозвище «Мать киббе и фаршированных блюд», как передают книги народного наследия.
Что касается алеппских сладостей, источники связывают их с использованием алеппского фисташа и традиционного топлёного масла, что придаёт им особое место среди восточных десертов.
В 1986 году Организация Объединённых Наций по вопросам образования, науки и культуры (ЮНЕСКО) внесла Старый город Алеппо в список Всемирного наследия, признав его уникальным примером интегрированного исторического города с последовательными слоями цивилизаций от хеттов, эллинистического, римского, византийского до различных исламских периодов, как указано в отчёте организации о памятниках наследия в Сирии.
", "tags": [ "Алеппская кухня", "Культурное наследие", "Алеппо", "Арабская кухня", "История", "ЮНЕСКО" ] }, "fa": { "title": "آشپزی حلبی؛ میراثی مستند در قدیمیترین کتابهای عربی", "content": "دمشق - العاصمه نیوز
\n\nآشپزی حلبی یکی از کهنترین آشپزیها در جهان عرب به شمار میرود، نه تنها به دلیل غنای طعمها و تنوع غذاها، بلکه به سبب ثبت آن در منابع تاریخی که به قرون گذشته بازمیگردد، که آن را بخشی اصیل از میراث فرهنگی این شهر میسازد، بر اساس آنچه مورخان و نویسندگان آشپزی در دورههای عباسی و ایوبی بیان کردهاند.
\n\nپژوهشگران تأکید میکنند که موقعیت حلب بر مسیرهای بازرگانی قدیمی باعث شده است آشپزی این شهر محصول تعامل فرهنگی میان آشپزی شام، ترکیه، هند و ارمنستان باشد، که این موضوع در تنوع طعمها و غنای دستورهای غذایی منعکس شده است، همانطور که کتابهای آشپزی تاریخی نشان میدهند.
\n\nکتاب «الوصله إلى الحبیب فی وصف الطیبات والطيب» نوشته مورخ حلبی کمالالدین ابن العدیم (قرن سیزدهم میلادی) به عنوان منبعی بسیار مرتبط با آشپزی حلبی شناخته میشود. ابن العدیم در این کتاب دستورهای متنوعی از غذاهای رایج در حلب در دوره ایوبی آورده و روشهای پخت و استفاده از ادویهها را مستند کرده است، همچنین به تولید عطر و داروهای سنتی پرداخته که نشاندهنده ارتباط غذا با سلامت و رفاه اجتماعی در آن زمان است.
\n\nدر همین راستا، متخصصان اشاره میکنند که آشپزی حلبی تحت تأثیر و نیز تأثیرگذار بر آشپزی عباسی بوده است، همانطور که کتابهای آشپزی بغداد قدیم نشان میدهند. ابن سیار الوراق در کتاب «الطبخ» بیش از ۶۰۰ دستور غذا را در ۱۳۲ فصل گردآوری کرده که غذاهای رایج بغداد در قرن دهم میلادی را شامل میشود همراه با توصیههای تغذیهای و بهداشتی، و پژوهشگران بر این باورند که این دستورها از طریق ارتباطات فرهنگی در درون دولت اسلامی به شهرهای بزرگی مانند حلب منتقل شدهاند. همچنین محمد بن حسن بغدادی در کتاب «الطبخ» دستورهای مشابهی را ثبت کرده که سطح پیشرفت هنر آشپزی در آن دوره را نشان میدهد.
\n\nاز سوی دیگر، ابن رزين التجیبی در کتاب «فضالة الخوان في طيبات الطعام والألوان» شرح دقیقی از آشپزی آندلس و مراکش در قرن سیزدهم ارائه داده است. با وجود فاصله جغرافیایی، پژوهشگران بر اساس متون این کتاب، تقاطع واضحی در استفاده از مواد اولیه و ادویهها با آشپزی حلبی مشاهده میکنند که ناشی از انتقال کالاها و ایدهها از طریق مسیرهای تجاری است.
\n\nمنابع تاریخی اتفاق نظر دارند که آشپزی حلبی با استفاده از گوشت بره، بلغور، روغن زیتون و ادویههای ترکیبی شناخته میشود.
کبه به عنوان شناختهشدهترین غذا باقی میماند و منابع محلی انواع مختلف آن و روشهای تهیهاش را از کبه لبنی تا سفرجلی و کبابی ذکر کردهاند.
حلب همچنین به غذاهای شکمپر، به ویژه یبرق، شهرت دارد و به همین دلیل در تاریخ به «مادر کبه و غذاهای شکمپر» معروف شده است، طبق آنچه در کتابهای میراث عامه آمده است.
دسرهای حلبی نیز بر اساس منابع با استفاده از پسته حلبی و کره محلی ارتباط دارند که جایگاه ویژهای در میان شیرینیهای شرقی به آنها بخشیده است.
سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) در سال ۱۹۸۶ شهر قدیمی حلب را در فهرست میراث جهانی ثبت کرد و آن را نمونهای منحصر به فرد از یک شهر تاریخی یکپارچه با لایههای تمدنی متوالی از دورههای هیتی، هلنیستی، رومی، بیزانسی و دورههای مختلف اسلامی دانست، همانطور که در گزارش این سازمان درباره سایتهای میراثی سوریه آمده است.
", "tags": [ "آشپزی حلبی", "میراث فرهنگی", "حلب", "آشپزی عربی", "تاریخ", "یونسکو" ] } }